Dziś: niedziela,
12 lipca 2020 roku.
Przegląd do nr 619 – lipiec 2020 r.
Historia
Chciałem obronić Kościół…
Drogi do Kościoła i w Kościele, prymasa Stefana Wyszyńskiego


Prymas Stefan Wyszyński na spotkaniu z wiernymi. Jasna Góra, 15 VIII 1966 r.

7 czerwca 2020 roku na placu Piłsudskiego w Warszawie, odbędzie się beatyfikacja, ks. kard. Stefana Wyszyńskiego. Przewodniczyć jej będzie w imieniu papieża Franciszka, kard. Angelo Becciu – prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Jednakże tym, który 29 maja 1989 roku rozpoczął ten proces beatyfikacyjny, był papież Jan Paweł II, obecnie już święty. Ta ważna dla Polaków  w kraju i za granicą okoliczność skłania nas do szerszego przedstawienia sylwetki tego Wielkiego Polaka. Na początek kilka faktów z jego bogatego osobistego życia i duszpasterskiej działalności.

Stefan Wyszyński urodził się 3 sierpnia 1901 roku w Zuzeli nad Bugiem na ziemi nurskiej w rodzinie rolniczej. W religijnej atmosferze domu rodzinnego uformował i pogłębił dwoją wiarę, szczególnie kultu maryjnego, co było powodem wyboru drogi życia konsekrowanego. W przemówieniu z 13 czerwca 1971 roku, jakie wygłosił w Zezuli, tak wspominał okres dzieciństwa: „W domu nad łóżkiem wisiały dwa obrazy: Matki Bożej Częstochowskiej i Matki Bożej Ostrobramskiej. I chociaż w onym czasie do modlitwy skłonny nie byłem, zawsze cierpiąc na kolana, zwłaszcza w czasie wieczornego różańca, jaki był zwyczajem naszego domu, to jednak po obudzeniu się długo przyglądałem się tej Czarnej Pani i tej Białej”.

W 1910 roku rodzina przeniosła się do Andrzejewa i tam rok później przystąpił do komunii świętej, a dwa lata później przyjął sakrament bierzmowania. Później były: Szkoła Handlowa w Łomży i Niższe Seminarium  we Włocławku, gdzie w l. 1920-1924 był już klerykiem Wyższego Seminarium Duchownego. Święcenia kapłańskiego przyjął 3 sierpnia 1924 roku, a mszę prymicyjną odprawił 5 sierpnia w kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej na Jasnej Górze. W latach 1925-1929, był studentem Wydziału Prawa Kanonicznego na KUL-u, gdzie uzyskał doktorat z prawa kanonicznego

Po wybuchu II wojny światowej ukrywał się w niebezpieczeństwie aresztowania przez Gestapo w różnych miejscowościach. Najpierw w Kozłówce i Żułowie, a potem w Laskach, był kapelanem Zakładu Niewidomych, a w okresie powstania warszawskiego kapelanem Armii Krajowej w grupie „Kampinos”. Po zakończeniu wojny wrócił do Włocławka, gdzie organizował Wyższe Seminarium Duchowne i został jego rektorem, ale też, był również wikariuszem w parafii św. Jana Chrzciciela w Lubrańcu i proboszczem parafii św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Zgłowiączce. 4 marca 1946 roku został prekonizowany przez papieża Piusa XII biskupem diecezjalnym diecezji lubelskiej. Święcenia biskupie otrzymał z rąk kard. Augusta Hlonda, prymasa Polski na Jasnej Górze. Dwa lata później papież mianował go arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i warszawskim, a tym samym prymasem Polski. Tenże sam papież 29 listopada 1952 roku, wyniósł go do godności kardynała.

Jeszcze wcześniej z jego inicjatywy rozpoczęły się systematyczne rozmowy z rządem w ramach tzw. Komisji Mieszanej i rok później Episkopat Polski podpisał z ówczesnymi władzami porozumienie, które pozwoliłoby Kościołowi na swobodniejsze działanie i był to pierwszy układ z państwem rządzonym przez komunistów. W zamian, m.in. za zagwarantowanie nauczania religii w szkołach i funkcjonowanie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego polski Kościół  uznał granice Ziem Odzyskanych.

We wczesnych latach 50., w okresie napięć między państwem a Kościołem polityka władz PRL zmierzała do złamania opozycji i wszelkich niezależnych instytucji. W ramach represji komunistów wobec Kościoła katolickiego zapadła decyzja o internowaniu prymasa przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego. Wtedy na jego wniosek EP skierował do rządu list pod nazwą, „ Non possumus”, wyrażający stanowczy sprzeciw wobec rażącego łamania przez rząd zawartych wcześniej porozumień. 25 września 1953 roku, St. Wyszyński został  w Domu Arcybiskupów Warszawskich zatrzymany i wywieziony na odosobnienie. W latach 1953-1956, więziony był kolejno w Rywałdzie, Stoczku Klasztornym, Prudniku i Komańczy. W czasie popaździernikowego przesilenia politycznego został zwolniony z internowania i powrócił do Warszawy. Już 8 grudnia doprowadził do zawarcia nowego, korzystnego dla Kościoła, tzw. „Małego porozumienia z władzami”, na mocy którego m.in. w szkołach przywrócono religię i umożliwiono powrót biskupów na ziemie północne i zachodnie. Przez ponad trzydzieści lat, ks. Stefan Wyszyński, był pod stałą obserwacją Urzędu Bezpieczeństwa.

Jasna Góra była ulubionym sanktuarium prymasa, tam jeździł czcić Matkę Boską. Często też wygłaszał tam okolicznościowe homilie. Spotykał tam również późniejszego papieża, Karola Wojtyłę. W latach 1957-1966, przeprowadził obchody Tysiąclecia Chrztu Polski, poprzedzone z jego inicjatywy dziewięcioletnią Nowenną Tysiąclecia. Podczas kazania na procesji uroczystości Bożego Ciała w Warszawie 20 czerwca 1957 roku, zapowiedział peregrynację po wszystkich parafiach w Polsce kopii cudownego obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. W 1965 r. był jednym z inicjatorów wystosowania orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich. Uczestniczył aktywnie w obradach soboru watykańskiego II oraz w pracach Nadzwyczajnych Synodów Biskupich w Rzymie. Kilkanaście uczelni przyznało mu tytuł doktora honoris causa. W czasie polskiego sierpnia 1980 roku w trosce o pokój i dobro narodu  ustawicznie wzywał do rozwagi i odpowiedzialności. W latach 1980-1981 pośredniczył w rozmowach między władzami PRL, a „Solidarnością”.

Na początku 1981 roku rozpoznano u niego chorobę nowotworową, w wyniku czego przyjął sakrament namaszczenia chorych i zmarł. W dniu jego śmierci papież JP II, przechodząc rehabilitację po zamachu na niego, odprawił również mszę za duszę prymasa. W Warszawie żegnany był on przez tłumy ludzi, zarówno wierzących, jak i niewierzących. Msza święta pod przewodnictwem kard. Casarolego, odbyła się na placu Zwycięstwa, gdzie kard. Macharski odczytał homilię papieża JP II oraz wygłosił własną. Wówczas też, bp Jerzy Modzelewski odczytał testament napisany przez prymasa na Jasnej Górze 15 sierpnia 1969 roku, w którym napisał on m.in.: „Kościołowi w Polsce służyłem według  najlepszego mojego zrozumienia jego sytuacji i potrzeb. Chciałem obronić Kościół przed zaprogramowaną ateizacją…, przed nienawiścią społeczną…przed rozwiązłością… Uważam sobie za łaskę, że mogłem z pomocą Episkopatu Polski przygotować Naród przez Wielką Nowennę, Śluby Jasnogórskie, Akt Oddania Narodu Bogurodzicy w macierzyńską niewolę miłości i społeczną krucjatę miłości – na nowe millenium. Gorąco pragnę, by Naród Polski pozostał wierny tym zobowiązaniom”. Trumna z ciałem prymasa umieszczona została na kamiennym sarkofagu w podziemiach archikatedry św. Jana Chrzciciela w Warszawie.-

Red.  Iwona TRUSZKOWSKA-PIELKA

Передплатити „Dziennik Kijowski” можна протягом року в усіх відділеннях зв’язку України