{"id":2078,"date":"2011-07-23T19:25:43","date_gmt":"2011-07-23T16:25:43","guid":{"rendered":"https:\/\/dk.com.ua\/gdzie-sa-chlopcy-z-tamtych-lat\/"},"modified":"2024-12-12T19:08:24","modified_gmt":"2024-12-12T17:08:24","slug":"gdzie-sa-chlopcy-z-tamtych-lat","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dk.com.ua\/home\/gdzie-sa-chlopcy-z-tamtych-lat\/","title":{"rendered":"Gdzie s\u0105 ch\u0142opcy z tamtych lat?"},"content":{"rendered":"

\"\"Micha\u0142 Matyas<\/strong><\/p>\n

W tym artykule chcia\u0142bym opowiedzie\u0107 o polskich pi\u0142karzach, kt\u00f3rzy grali w kijowskim \u201eDynamo\u201d na pocz\u0105tku lat czterdziestych ubieg\u0142ego stulecia. W\u015br\u00f3d nich byli doskonale p\u00f3\u017aniej znani gracze dru\u017cyny reprezentacyjnej Polski i trenerzy, kt\u00f3rzy z czasem prowadzili polskie kluby do zwyci\u0119stw na arenie europejskiej.<\/p>\n

Trzeba nadmieni\u0107, \u017ce przewa\u017caj\u0105ca wi\u0119kszo\u015b\u0107 ciekawi\u0105cych nas Polak\u00f3w gra\u0142a w\u00f3wczas w Lwowie, kt\u00f3ry do 1939 roku znajdowa\u0142 si\u0119 w granicach Polski. Jednym z takich pi\u0142karzy, kt\u00f3rzy pozostawi\u0142 znamienny \u015blad w historii klubu \u00abDynamo Kij\u00f3w\u00bb by\u0142 Micha\u0142 Matyas.<\/p>\n

Micha\u0142 Franciszek Mieczys\u0142aw Matyas urodzi\u0142 si\u0119 28 wrze\u015bnia 1910 w Brzozowie (woj. lwowskie). By\u0142 synem Karola i Jadwigi z Zienkowskich. W 1932 r. uko\u0144czy\u0142 VII Pa\u0144stwowe Gimnazjum im. T. Ko\u015bciuszki we Lwowie. Trudna sytuacja materialna licznej rodziny sprawi\u0142a, \u017ce przerwa\u0142 studia prawnicze i pracowa\u0142 jako urz\u0119dnik (1932-1937) w lwowskiej intendenturze wojskowej, po czym przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Borys\u0142awia (1937), gdzie otrzyma\u0142 lepsz\u0105 prac\u0119 w rafinerii nafty.<\/p>\n

Jako 14-letni m\u0142odzieniec rozpocz\u0105\u0142 kopa\u0107 pi\u0142k\u0119 w miejscowej \u201eLechii\u201d, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 pierwszym profesjonalnym klubem w jego karierze. Nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do s\u0142ynnej lwowskiej \u201ePogoni\u201d, gdzie wyst\u0105pi\u0142 po raz pierwszy w I dru\u017cynie b\u0119d\u0105c jej podpor\u0105 a\u017c do wybuchu wojny.<\/p>\n

W ci\u0105gu d\u0142ugiej kariery pi\u0142karskiej w \u201ePogoni\u201d(lata 1926-1939) Matyas zagra\u0142 og\u00f3\u0142em w 156 meczach i strzeli\u0142 dla niej r\u00f3wno 100 goli, co jest wybitnym rezultatem jak dla prawego pomocnika i napastnika. W 1935 roku \u201ePogo\u0144\u201d zdobywa wysokie drugie miejsce w mistrzostwach Polski, a Micha\u0142 otrzymuje srebrny medal staj\u0105c si\u0119 z 22-ma bramkami najlepszym strzelcem turnieju. Lecz to na szczeblu klubowym, a c\u00f3\u017c sob\u0105 przedstawia\u0142 nasz bohater w reprezentacji Polski, czy jak j\u0105 jeszcze nazywaj\u0105, w \u00abKadrze\u00bb?!<\/p>\n

Naturalnie, \u017ce takiego wyrazistego i skutecznego napastnika jak Matyas nie mogli nie dostrzec trenerzy dru\u017cyny reprezentacyjnej kraju. Pocz\u0105wszy od 1932 roku anga\u017cowali go do narodowej reprezentacji Polski i gra\u0142 w niej do swojego ostatniego meczu, tj. do roku 1939 (by\u0142 to rok tragiczny rok zar\u00f3wno dla ca\u0142ego kraju, jak i dla pi\u0142ki no\u017cnej). Wyst\u0119powa\u0142 te\u017c w meczach eliminacyjnych do Mistrzostw \u015awiata 1934 roku we W\u0142oszech, jak r\u00f3wnie\u017c odby\u0142 jedn\u0105 gr\u0119 na ostatnich przedwojennych igrzyskach olimpijskich 1936 roku w Berlinie.<\/p>\n

Z ca\u0142ym szacunkiem zaznaczy\u0107 mo\u017cna, \u017ce Matyas dost\u0105pi\u0142 nawet zaszczytu kapita\u0144skiej opaski w reprezentacji Polski, a to m\u00f3wi ju\u017c o jego autorytecie w\u015br\u00f3d partner\u00f3w. A jacy to byli partnerzy! By\u0107 mo\u017ce kto\u015b z was pami\u0119ta t\u0119 s\u0142awn\u0105 dru\u017cyn\u0119 dzi\u0119ki imionom Spirydiona Jana Alba\u0144skiego, Jozefa Garbenia, Wac\u0142awa Kuchara i wielu innych. W nast\u0119pnych artyku\u0142ach opowiemy o ich karierze i losie w trudnym wojennym i powojennym okresie.<\/p>\n

I oto, 20 sierpnia 1939 roku w Warszawie odby\u0142 si\u0119 ostatni mecz Micha\u0142a Matyasa w sk\u0142adzie \u201ePogoni\u201d przeciwko miejscowej \u201ePolonii\u201d (1:2), i 10 dni p\u00f3\u017aniej wybuch\u0142a II wojna \u015bwiatowa\u2026<\/p>\n

\"\"\u201eDynamo-Kij\u00f3w\u201d, czerwiec 1941 roku. Przysiedli od lewej: Anatolij Sadowskij, Oleg \u0141ojewski, Abram Lerman, Antoni Idzikowski, Niko\u0142aj Ba\u0142akin, Lew Gundariew, Niko\u0142aj Trusiewicz, Abram Giernsztejn, Miko\u0142aj Go\u0142\u0119biowski, Wasilij G\u0142azkow, Niko\u0142aj Machinia, Borys Afanasjew, Aleksiej Klimczenko. Stoj\u0105: Micha\u0142 Matyas, Tadeusz Jedynak, Pawe\u0142 Komarow, Gaber, Josif Kaczkin, Tadeusz Gazda, Kazimierz G\u00f3rski*, W\u0142adimir Greber, W\u0142adimir Oniszczenko, Konstantyn Szegockij, Wiktor Szy\u0142owski, Pawe\u0142 Wi\u0144kowatow, Piotr \u0141ajko, Jakow Borys, Aleksander Skoce\u0144, Michai\u0142 Butusow (trener) <\/strong><\/p>\n

*co do tego znakomitego Polaka do teraz tocz\u0105 si\u0119 spory – czy by\u0142 on w \u201eDynamo Kij\u00f3w\u201d czy nie by\u0142? We wspomnieniach samego G\u00f3rskiego jest tylko lwowski \u201eSpartak\u201d i \u201eDynamo-Lw\u00f3w\u201d, lecz w \u017cadnym razie nie kijowskie \u201eDynamo\u201d. A zatem pytanie otwarte…<\/em><\/p>\n

Po przy\u0142\u0105czeniu Zachodniej Ukrainy do ZSRR Micha\u0142 gra\u0142 wed\u0142ug r\u00f3\u017cnych danych: czy to za lwowskie \u201eDynamo\u201d, czy to za borys\u0142awski \u00ab\u041d\u0435\u0444\u0442\u044f\u043d\u0438\u043a\u00bb (\u00abNafciarz\u00bb). Cz\u0119sto wyst\u0119powa\u0142 pod boiskowymi pseudonimami – u\u017cywa\u0142 takich nazwisk jak Hanin, Korabian, Kownacki, Marcinkiewicz, Motylewski, Myszkowski czy Skowro\u0144ski. Ale najbardziej przyleg\u0142o do niego przezwisko \u00abmyszka\u00bb. (Przy jego wzro\u015bcie 176 cm, by\u0142 niezwykle zwinnym i szybkim napastnikiem, st\u0105d i przezwisko)<\/p>\n

Na pocz\u0105tku sezonu 1941 roku wraz z kilkoma innymi pi\u0142karzami z Galicji, znalaz\u0142 si\u0119 w sk\u0142adzie kijowskiego zespo\u0142u \u201eDynamo\u201d, trenerem kt\u00f3rego by\u0142 w\u00f3wczas znany leningradzki specjalista Michai\u0142 Butusow. On to w\u0142a\u015bnie zaprosi\u0142 kilku Polak\u00f3w w sk\u0142ad swojej dru\u017cyny. Micha\u0142 Matyas sta\u0142 si\u0119 w ZSRR Michai\u0142em Matiasem! Sowieckie kierownictwo sportowe stanowczo \u017c\u0105da\u0142o wszystkim nowo upieczonym obywatelom z terytori\u00f3w, zaj\u0119tych (jak si\u0119 p\u00f3\u017aniej okaza\u0142o)w my\u015bl paktu Ribbentrop-Mo\u0142otow zmieni\u0107 swoje imiona na brzmi\u0105ce bardziej \u201epo radziecku\u201d.<\/p>\n

Doda\u0107 nale\u017cy, i\u017c razem z nim grali jeszcze jego bliscy przyjaciele, rozmawiaj\u0105cy ponadto w jednym j\u0119zyku – Tadeusz Jedynak, Aleksander Skoce\u0144, Oleg \u0141ajewski i wielki (w niedalekiej przysz\u0142o\u015bci) Kazimierz G\u00f3rski! Ile\u017c nadziei wi\u0105zano z nowym sezonem 1941 roku! W og\u00f3le, to \u201eDynamo\u201d mo\u017cna by\u0142o po\u0142owicznie nazwa\u0107 polskim – uwzgl\u0119dniaj\u0105c liczb\u0119 graj\u0105cych w nim wtedy Polak\u00f3w lub pi\u0142karzy z polskimi korzeniami. Opr\u00f3cz wy\u017cej wymienionych, byli tam jeszcze: bramkarz Antoni Idzikowski, Konstanty Szczegodzki i Wiktor Szy\u0142owski. Do 22 czerwca 1941 roku Micha\u0142 Matyas zagra\u0142 w 6 meczach Mistrzostw ZSRR i strzeli\u0142 2 bramki.<\/p>\n

I tu pozwol\u0119 sobie na niewielk\u0105 dygresj\u0119.<\/p>\n

\u2026W ko\u0144cu lat trzydziestych na Centralnym Stadionie Kijowa prowadzone by\u0142y wielkie prace budowlane. Na pocz\u0105tku lata 1941 roku zbli\u017ca\u0142y si\u0119 one w\u0142a\u015bnie do ko\u0144ca. W\u0142adze miasta podj\u0119\u0142y decyzj\u0119 o uroczystym otwarciu Stadionu Centralnego w niedziel\u0119, 22 czerwca 1941 roku. Kijowskie w\u0142adze zdecydowa\u0142y nazwa\u0107 stadion imieniem Chruszczowa. W przeddzie\u0144, 21 czerwca, do Kijowa przyjecha\u0142o mn\u00f3stwo ludzi ze wszystkich zak\u0105tk\u00f3w republiki i kraju. W dzie\u0144 otwarcia mia\u0142y wyst\u0105pi\u0107 liczne zespo\u0142y artystyczne, znakomito\u015bci estrady i cyrku. Z Moskwy przybyli pi\u0142karze CSKA (Centralny Sportowy Klub Armii)dla udzia\u0142u w meczu z kijowskim \u201eDynamo\u201d na nowym pi\u0142karskim boisku.<\/p>\n

Aleksandr Skoce\u0144, by\u0142y polski pi\u0142karz kijowskiego \u201eDynamo\u201d, kt\u00f3ry gra\u0142 w zespole w latach 1940-1941, napisa\u0142 i wyda\u0142 w Kanadzie ksi\u0105\u017ck\u0119 pt.: \u201eLwowski \u00abbatiar\u00bb w kijowskim \u201eDynamo\u201d, w kt\u00f3rej wspomina\u0142 te wydarzenia:<\/p>\n

\u201eCa\u0142y sportowy Kij\u00f3w \u017cy\u0142 uroczystym otwarciem stadionu, i my starannie przygotowywali\u015bmy si\u0119 do gry z niebezpiecznymi wojskowymi z Moskwy. Jeszcze w pi\u0105tek przeprowadzono ostatnie treningi, ustalono taktyk\u0119 gry. W niedziel\u0119 mieli\u015bmy zebra\u0107 si\u0119 na zaj\u0119cia teoretyczne o godzinie 10 rano. W po\u0142udnie mia\u0142 odby\u0107 si\u0119 uroczysty obiad, a po nim – ogl\u0105danie nowego stadionu i zapoznanie si\u0119 z z now\u0105 pi\u0142karsk\u0105 aren\u0105…<\/p>\n

W niedziel\u0119, 22 czerwca 1941 roku, wczesnym rankiem rozbudzi\u0142y nas g\u0142uche, gwa\u0142towne wybuchy. Wpierw jeden, a potem drugi, trzeci. Domem, w kt\u00f3rym mieszkali\u015bmy, kilka razy silnie wstrz\u0105sn\u0119\u0142o, zadzwoni\u0142y szyby okienne. Minut\u0119 p\u00f3\u017aniej wszystko to powt\u00f3rzy\u0142o si\u0119, i nagle ucich\u0142o. W domu ju\u017c nikt nie spa\u0142…\u00bb<\/p>\n

Trener kijowianin Michai\u0142 Butusow w przededniu meczu og\u0142osi\u0142 sk\u0142ad dru\u017cyny na mecz z CSKA i Matyas ujrza\u0142 swoje nazwisko w startowym protok\u00f3le. Jednak\u017ce mecz nie odby\u0142 si\u0119 z dobrze znanych przyczyn\u2026\u201d<\/p>\n

\u00a0Wojna nie pozwoli\u0142a, w ten spos\u00f3b, Micha\u0142owi sta\u0107 si\u0119 pe\u0142noprawnym graczem w Kijowie i przysz\u0142o mu si\u0119 wyjecha\u0107 do Lwowa, kt\u00f3ry by\u0142 ju\u017c zaj\u0119ty przez Niemc\u00f3w. A jego, teraz ju\u017c ongisiejsi, klubowi koledzy pozostali w okupowanym Kijowie, pracuj\u0105c na piekarni. Otworzyli oni sezon pi\u0142karski 1942 roku graj\u0105c z zespo\u0142ami niemieckimi i w\u0119gierskimi. Po zagraniu blisko 15 mecz\u00f3w i wygrawszy 16 sierpnia 1942 z \u201eRuchem\u201d w powt\u00f3rnym spotkaniu z wynikiem 3:0 \u2013 \u201edynamowc\u00f3w\u201d z donosu aresztowano, jako by\u0142ych cz\u0142onk\u00f3w NKWD i uwi\u0119ziono w obozie koncentracyjnym rozlokowanym w dzielnicy Syrec. A ju\u017c w nast\u0119pnym roku, 17 maja czterech partner\u00f3w Matyasa z dru\u017cyny 1941 roku rozstrzelano na rozkaz Hitlera mszcz\u0105c si\u0119 za pomy\u015blne wysadzenie w powietrze gmach\u00f3w zaj\u0119tych przez okupant\u00f3w Kijowa!<\/p>\n

Od 1942 do 1944 roku nasz bohater wyst\u0119powa\u0142 w polskich dru\u017cynach pi\u0142karskich Lwowa, za\u015b 1 czerwca 1945 zosta\u0142 repatriowany z rodzin\u0105 do Bytomia, otrzyma\u0142 prac\u0119 jako kierownik miejskiego k\u0105pieliska i rozpocz\u0105\u0142 wyst\u0119py w miejscowej \u201ePolonii\u201d, w barwach kt\u00f3rej gra\u0142 jeszcze trzy sezony i zosta\u0142 uznany za najlepszego zawodnika \u015bl\u0105skiego.<\/p>\n

\"Kazimierz_G\u00f3rskiKazimierz G\u00f3rski – najlepszy polski trener XX wieku <\/strong><\/p>\n

Lecz lata bior\u0105 swoje i w roku 1948 Micha\u0142 zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 pi\u0142karsk\u0105, staj\u0105c si\u0119 pomocnikiem trenera w miejscowym klubie. Najpomy\u015blniejsze momenty w jego karierze trenera wypad\u0142y na lata 1952-1954 oraz na okres od 17 listopada 1966 do 29 pa\u017adziernika 1967r., kiedy to wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Rady Trener\u00f3w i by\u0142 selekcjonerem reprezentacji Polski (w tym prowadzi\u0142 te\u017c reprezentacj\u0119 – dwa mecze – na Igrzyskach Olimpijskich 1952 w Helsinkach).<\/p>\n

Og\u00f3\u0142em w charakterze g\u0142\u00f3wnego trenera \u201eKadry\u201d przeprowadzi\u0142 nie tak ju\u017c wiele gier – 13 pojedynk\u00f3w, z kt\u00f3rych wygra\u0142 cztery, a sze\u015b\u0107 przegra\u0142.<\/p>\n

Pracowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c z reprezentacj\u0105 B oraz dru\u017cynami m\u0142odzie\u017cowymi. Z \u201eWis\u0142\u0105\u201d wygra\u0142 I lig\u0119 w sezonie 1951(co wyj\u0105tkowo nie oznacza\u0142o tytu\u0142u Mistrza Polski), trzykrotnie awansowa\u0142 do fina\u0142u Pucharu Polski: z \u201eWis\u0142\u0105\u201d w 1951, z \u201ePoloni\u0105 Bytom\u201d w 1964 oraz z G\u00f3rnikiem Zabrze w 1970. Za najwi\u0119kszy sukces w karierze trenerskiej nale\u017cy jednak uzna\u0107 awans z \u201eG\u00f3rnikiem Zabrze\u201d do fina\u0142u Pucharu Zdobywc\u00f3w Puchar\u00f3w w 1970, gdzie w pami\u0119tnym meczu na stadionie Prater w Wiedniu Manchester City pokona\u0142 jego dru\u017cyn\u0119 2:1.<\/p>\n

Micha\u0142 Matyas zaliczany jest dzi\u015b do najwybitniejszych trener\u00f3w polskich powojennego trzydziestolecia. Zmar\u0142 w Krakowie 22 pa\u017adziernika 1975 i tam te\u017c jest pochowany.<\/p>\n

Reasumuj\u0105c, trzeba odnotowa\u0107, \u017ce Mistrzostwa ZSRR 1941 roku sta\u0142y si\u0119 niedogranymi z przyczyn wybuchu wojny i dlatego wszystkie mecze zosta\u0142y anulowane, tak \u017ce Polak\u00f3w Olega \u0141ajewskiego, Micha\u0142a Matyasa, Kazimierza G\u00f3rskiego, Tadeusza Jedynaka w og\u00f3le nie znajdziecie w listach kijowskich pi\u0142karzy. Formalnie, by\u0107 mo\u017ce, to s\u0142usznie, a po ludzku – niesprawiedliwie. I sprawa nawet nie w tym, \u017ce wieloletni \u0142\u0105cznik dru\u017cyny reprezentacyjnej Polski Matyas zd\u0105\u017cy\u0142 strzeli\u0107 w mistrzostwach ZSRR 1941 roku gole tbiliskiemu \u201eDynamo\u201d i odeskiemu \u201eSpartanowi\u201d i, \u017ce on razem z \u0141ajewskim i G\u00f3rskim figurowa\u0142 w sk\u0142adzie dru\u017cyny na mecz 22 czerwca. Historia jest k\u0142amliwa i niepe\u0142nowarto\u015bciowa, je\u017celi \u015bwiadomie przemilcza dane o osobach, nawet tych, kt\u00f3re wykonywa\u0142y najskromniejsze role.<\/p>\n

Z polskiego kwartetu, kt\u00f3ry trafi\u0142 do nas po rozbiorze Polski 1939 roku, nie figuruj\u0105cych w spisie pi\u0142karzy \u201eDynamo\u201d, tylko Oleg \u0141ajewski sta\u0142 si\u0119 mieszka\u0144cem Kijowa. Ponad dwadzie\u015bcia lat pracowa\u0142 jako zast\u0119pca dyrektora du\u017cego obiektu sportowego, s\u0119dziowa\u0142 w meczach o skali republika\u0144skiej, by\u0142 jednym z organizator\u00f3w dzieci\u0119cych zawod\u00f3w \u00abSk\u00f3rzana pi\u0142ka\u00bb. Podczas wojny walczy\u0142 w szeregach Wojska Polskiego razem z Tadeuszem Jedynakiem i Kazimierzem G\u00f3rskim, kt\u00f3rzy wr\u00f3cili, podobnie jak Michai\u0142 Matyas, w 1945 roku do ojczyzny. Jedynak zwi\u0105za\u0142 swoje \u017cycie z wojskiem. Zmar\u0142 w 1987 roku w stopniu genera\u0142a brygady.<\/p>\n

Aczkolwiek, ma si\u0119 rozumie\u0107, i\u017c najbardziej widoczn\u0105 figur\u0105 w europejskiej pi\u0142ce no\u017cnej sta\u0142 si\u0119 G\u00f3rski. Do 1953 roku gra\u0142 w warszawskiej \u201eLegii\u201d, a potem zdobywa\u0142 ogromne sukcesy na niwie trenerskiej<\/p>\n

Pod przewodem pana Kazimierza narodowa reprezentacja Polski zdoby\u0142a w 1972 roku olimpijskie \u00abz\u0142oto\u00bb w Monachium, a tak\u017ce srebrny medal na Mistrzostwach \u015awiata w Pi\u0142ce No\u017cnej w 1974. Po zako\u0144czeniu pracy z dru\u017cyn\u0105 narodow\u0105 prowadzi\u0142 kluby w Grecji, m.in. Panathinaikos AO i Olympiakos SFP – z oboma wywalczy\u0142 mistrzostwo kraju. Od 1986 zasiada\u0142 we w\u0142adzach PZPN. W latach 1991-1995 by\u0142 prezesem zwi\u0105zku. W plebiscycie \u201ePi\u0142ki No\u017cnej\u201d zosta\u0142 uznany za najlepszego polskiego trenera XX w.<\/p>\n

Zmieni\u0142 Wschodni\u0105 p\u00f3\u0142kul\u0119 na Zachodni\u0105 i sk\u00f3rzan\u0105 pi\u0142k\u0119 na hokejowy kr\u0105\u017cek wszechstronnie utalentowany napastnik Aleksander Skoce\u0144. W 1990 roku w sk\u0142adzie delegacji ukrai\u0144skich Kanadyjczyk\u00f3w Skoce\u0144 razem z m\u0142odszym synem przyje\u017cd\u017ca\u0142 do Lwowa i wpad\u0142 na dwa dni do Kijowa – przypomnie\u0107 sobie m\u0142odo\u015b\u0107…<\/p>\n

Tak to sk\u0142ada\u0142y si\u0119 powojenne losy Polak\u00f3w, kt\u00f3rzy, gdyby nie d\u0142uga i okrutna wojna, mogliby przynie\u015b\u0107 kijowskiemu \u201eDynamo\u201d s\u0142aw\u0119 i medale zwi\u0105zkowych mistrzostw.<\/p>\n

Aleksander ZOZULA<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Micha\u0142 Matyas W tym artykule chcia\u0142bym opowiedzie\u0107 o polskich pi\u0142karzach, kt\u00f3rzy grali w kijowskim \u201eDynamo\u201d na pocz\u0105tku lat czterdziestych ubieg\u0142ego stulecia. W\u015br\u00f3d nich byli doskonale…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2079,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[32],"tags":[],"class_list":["post-2078","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-archiwum-2011"],"acf":[],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t