{"id":4718,"date":"2020-09-02T21:03:03","date_gmt":"2020-09-02T18:03:03","guid":{"rendered":"https:\/\/dk.com.ua\/1-edycja-konkursu-reportazu-rodzinnego-im-miroslawa-rowickiego\/"},"modified":"2024-12-13T04:07:32","modified_gmt":"2024-12-13T02:07:32","slug":"1-edycja-konkursu-reportazu-rodzinnego-im-miroslawa-rowickiego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dk.com.ua\/home\/1-edycja-konkursu-reportazu-rodzinnego-im-miroslawa-rowickiego\/","title":{"rendered":"1. EDYCJA KONKURSU REPORTA\u017bU RODZINNEGO IM. MIROS\u0141AWA ROWICKIEGO"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Konkurs, og\u0142oszony przez Amba\u00adsad\u0119 Rzeczy\u00adpospolitej Pol\u00adskiej w Kijowie, dobieg\u0142 ko\u0144ca. <\/strong>Z grona zg\u0142oszonych do konkursu autor\u00f3w prac wy\u0142onieni zostali utalentowani zwyci\u0119zcy. Komisja konkursowa mia\u0142a nie\u0142atwe zadanie i po wszechstronnej analizie prac zwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do tegorocznych i przysz\u0142ych uczestnik\u00f3w Konkursu z nast\u0119puj\u0105cym pos\u0142aniem i uzasadnieniem werdyktu:<\/strong><\/p>\n

W 102. rocznic\u0119 odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci przez Rzeczpospolit\u0105 Polsk\u0105 oddajemy w szczeg\u00f3lny spos\u00f3b ho\u0142d tym, kt\u00f3rzy przed nami o Polsk\u0119 walczyli, Polsk\u0119 budowali, za wierno\u015b\u0107 Polsce, j\u0119zykowi polskiemu i wierze cierpieli prze\u015bladowania. W tym celu powo\u0142ali\u015bmy do \u017cycia konkurs reporta\u017cu rodzinnego dla m\u0142odzie\u017cy. Naszym pragnieniem jest zachowa\u0107 w rodzinach pami\u0119\u0107 o przodkach, umocni\u0107 wi\u0119\u017a mi\u0119dzy pokoleniami, zach\u0119ci\u0107 dzieci i wnuk\u00f3w do ws\u0142uchania si\u0119 w s\u0142owa rodzic\u00f3w i dziadk\u00f3w. Chcieliby\u015bmy tak\u017ce zachowa\u0107 wspomnienie o wspania\u0142ym cz\u0142owieku, kt\u00f3ry swoje \u017cycie po\u015bwi\u0119ci\u0142 dialogowi, tak\u017ce polsko-ukrai\u0144skiemu \u2013 zmar\u0142emu w lipcu Miros\u0142awowi Rowickiemu, wydawcy \u201eKuriera Galicyjskiego\u201d. Dlatego nasz konkurs nosi jego imi\u0119.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Pozostajemy pod wra\u017ceniem autor\u00f3w i autorek nades\u0142anych prac. Pomimo utrudnie\u0144, spowodowanych pandemi\u0105 koronawirusa i stresu, zwi\u0105zanego z rozpocz\u0119ciem nowego roku szkolnego, otrzymali\u015bmy reporta\u017ce rodzinne z ca\u0142ej Ukrainy: Lwowa, \u017bytomierza, Odessy, Melitopola, Kijowa, Zaporo\u017ca oraz innych miast i miasteczek. W\u015br\u00f3d autor\u00f3w dominuj\u0105 pi\u0119tnastolatkowie. Wszystkie prace zas\u0142uguj\u0105 na uznanie i zapad\u0142y nam \u2013 z r\u00f3\u017cnych powod\u00f3w \u2013 w pami\u0119\u0107. Jednak nie wszystkich mo\u017cemy nagrodzi\u0107, bo nagroda musi co\u015b oznacza\u0107, musi by\u0107 wyj\u0105tkowa.<\/p>\n

Nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia przyznali\u015bmy autorom reporta\u017cy, kt\u00f3rzy opisali nie tylko opowiedziane im przez bohater\u00f3w historie, ale tak\u017ce charakter \u0142\u0105cz\u0105cej ich wi\u0119zi i okoliczno\u015bci powstania relacji. Konkurs im. Miros\u0142awa Rowickiego gromadzi\u0107 ma bowiem opowie\u015bci rodzinne, s\u0105siedzkie, lokalne \u2013 nie prace naukowe. Dodatkowo docenili\u015bmy dociekliwo\u015b\u0107 m\u0142odych kandydat\u00f3w na reporter\u00f3w \u2013 a wi\u0119c to, \u017ce dopytywali swoich bohater\u00f3w o mniej zrozumia\u0142e szczeg\u00f3\u0142y, chronologi\u0119 wydarze\u0144, pokrewie\u0144stwo mi\u0119dzy poszczeg\u00f3lnymi osobami, tre\u015b\u0107 zdj\u0119\u0107 i pochodzenie dokument\u00f3w. Nagrodzeni i wyr\u00f3\u017cnieni nie ograniczyli si\u0119 do zanotowania cudzych s\u0142\u00f3w i do\u0142\u0105czenia skan\u00f3w. Docenili\u015bmy zaanga\u017cowanie, pomys\u0142 na przedstawienie tematu i samodzielno\u015b\u0107. Zdajemy sobie te\u017c spraw\u0119, \u017ce w przygotowaniu Waszych prac wspierali Was opiekunowie merytoryczni: cz\u0142onkowie rodziny, nauczyciele, przedstawiciele stowarzysze\u0144 polonijnych. Dzi\u0119kujemy Pa\u0144stwu za zaanga\u017cowanie.<\/p>\n

Tym razem wszystkie nades\u0142ane prace mia\u0142y form\u0119 tekstow\u0105. Przypominamy jednak, \u017ce przyjmujemy tak\u017ce reporta\u017ce d\u017awi\u0119kowe i wideo. Najwa\u017cniejszy jest autorski charakter tych prac, nie ograniczajcie si\u0119 zatem do w\u0142\u0105czenia i wy\u0142\u0105czenia dyktafonu lub kamery. Stw\u00f3rzcie scenariusz, szukajcie dokument\u00f3w, dopytujcie, dopytujcie i jeszcze raz \u2013 dopytujcie. I nie zapominajcie o w\u0142asnym komentarzu.<\/p>\n

Wszystkim uczestnikom 1. edycji Konkursu im. Miros\u0142awa Rowickiego serdecznie gratulujemy, przesy\u0142amy dyplomy i drobne upominki. Na zawsze zapisali\u015bcie si\u0119 w historii tej przygody jako pionierzy. Ju\u017c nigdy przecie\u017c nie odb\u0119dzie si\u0119 pierwszy konkurs. Zach\u0119camy Was tak\u017ce do udzia\u0142u w kolejnych edycjach \u2013 dop\u00f3ki nie osi\u0105gniecie pe\u0142noletno\u015bci. Pami\u0119tajcie jednak, \u017ce przyjmujemy wy\u0142\u0105cznie prace oryginalne. Spr\u00f3bujcie zatem wzi\u0105\u0107 pod uwag\u0119 opisane wy\u017cej cechy prac nagrodzonych i wyr\u00f3\u017cnionych. Spr\u00f3bujcie odnale\u017a\u0107 w rodzinie lub po s\u0105siedzku nowy w\u0105tek z przesz\u0142o\u015bci. I przede wszystkim, jeszcze uwa\u017cniej ws\u0142uchujcie si\u0119 w to, co Wasi najbli\u017csi maj\u0105 do opowiedzenia. Warto ich s\u0142owa zachowa\u0107 dla nas wszystkich. Czekamy na Wasze nowe reporta\u017ce!<\/p>\n

W 1. edycji Konkursu Reporta\u017cu Rodzinnego im. Miros\u0142awa Rowickiego (2020) wyr\u00f3\u017cnili\u015bmy Aleksandr\u0119 Bakali\u0144sk\u0105 z Kijowa oraz Ilj\u0119 Kuziwa i Sewil Memetow\u0105 z Melitopola.<\/p>\n

III miejsce zaj\u0105\u0142 Maksym Zabo\u0142otny z Zaporo\u017ca za prac\u0119 o swoim pradziadku W\u0142odzimierzu Dubickim.<\/p>\n

II miejsce zaj\u0119\u0142a Wiktoria Bagi\u0144ska z \u017bytomierza za prac\u0119 o swoim prapradziadku Florianie Weselskim i jego potomkach.<\/p>\n

I miejsce zaj\u0105\u0142 Ostap Hnat ze Lwowa za prac\u0119 o prababci Marii.<\/p>\n

Wszyscy wyr\u00f3\u017cnieni i nagrodzeni otrzymaj\u0105 specjalne dyplomy oraz prenumerat\u0119 on-line popularnonaukowego pisma historycznego. Nagrodzeni otrzymaj\u0105 tak\u017ce tablety. A zwyci\u0119zca dodatkowo wyst\u0105pi na \u0142amach \u201eDziennika Kijowskiego\u201d \u2013 gazety czerpi\u0105cej z dziedzictwa kijowskich Polak\u00f3w pocz\u0105tku XX wieku.<\/p>\n

KOMISJA KONKURSOWA<\/p>\n

Bartosz Cichocki, Ambasador Rzeczypospolitej Polskiej na Ukrainie<\/p>\n

Monika Kapa-Cichocka, ma\u0142\u017conka ambasadora<\/p>\n

Robert Czy\u017cewski, dyrektor Instytutu Polskiego w Kijowie<\/p>\n

O. Mariusz Krawiec, Katolicki Program Radiowy we Lwowie<\/p>\n

Stanis\u0142aw Panteluk, redaktor naczelny \u201eDziennika Kijowskiego\u201d<\/p>\n

Jacek Goc\u0142owski, konsul, sekretarz jury.<\/p>\n

***<\/strong><\/p>\n

Wkr\u00f3tce po og\u0142oszeniu wynik\u00f3w poprosili\u015bmy o kilka s\u0142\u00f3w laureata naszego Konkursu Ostapa Hnata.<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

– Ostapie, przede wszystkim gratulujemy wygranej w naszym konkursie. Przyzna\u0107 nale\u017cy, \u017ce zadziwi\u0142e\u015b Jury swoim zaanga\u017cowaniem i kreatywno\u015bci\u0105 w pozyskiwaniu i opracowaniu informacji o swoich przodkach.<\/em><\/strong><\/p>\n

– Dzi\u0119kuj\u0119, taka ocena jest dla mnie mi\u0142\u0105 niespodziank\u0105.<\/p>\n

– Powiedz, prosz\u0119, par\u0119 s\u0142\u00f3w o sobie.<\/em><\/strong><\/p>\n

– Mam na imi\u0119 Ostap, mam 14 lat i jestem uczniem 9 klasy ukrai\u0144skiego Liceum nr 93 we Lwowie.<\/p>\n

– Szko\u0142a ukrai\u0144ska, wi\u0119c sk\u0105d tak dobra znajomo\u015b\u0107 j\u0119zyka polskiego? <\/em><\/strong><\/p>\n

– Jak ju\u017c wiecie mam polskie korzenie, a ponadto od trzech lat ucz\u0119szczam do szko\u0142y sobotnio-niedzielnej w Centrum Kulturalno-O\u015bwiatowym \u201eOrze\u0142 Bia\u0142y\u201d, przy kt\u00f3rym dzia\u0142a o\u015brodek nauki j\u0119zyka polskiego.<\/p>\n

– Zapewne nie tylko znajomo\u015b\u0107 j\u0119zyka tam doskonalisz?<\/em><\/strong><\/p>\n

Tak, opr\u00f3cz j\u0119zyka, prowadzone s\u0105 tam lekcje z nauk przyrodniczych, geografii, biologii, wiedzy o \u015brodowisku. Uczestnicz\u0119 te\u017c w uroczysto\u015bciach po\u015bwi\u0119conych obchodom \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych i religijnych. Co roku w dniu 1 listopada razem z uczniami i nauczycielami \u201eOr\u0142a Bia\u0142ego\u201d w\u0142\u0105czam si\u0119 do akcji \u201e\u015awiate\u0142ko Pami\u0119ci\u201d na Cmentarzu \u0141yczakowskim we Lwowie.<\/p>\n

– S\u0105dz\u0105c z Twego udzia\u0142u w konkursie lubisz uczestniczy\u0107 w przedsi\u0119wzi\u0119ciach z elementami rywalizacji.<\/strong><\/em><\/p>\n

– Tak z wielk\u0105 ch\u0119ci\u0105 uczestnicz\u0119 w konkursach powi\u0105zanych ze znajomo\u015bci\u0105 j\u0119zyka i kultury polskiej. Mam tak\u017ce wiele innych zainteresowa\u0144. Gram w tenisa, uwielbiam czyta\u0107 ksi\u0105\u017cki.<\/p>\n

–\u00a0 A co jest twoim marzeniem?<\/em><\/strong><\/p>\n

– Chc\u0119 zwi\u0105za\u0107 swoj\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107 z Polsk\u0105 i pr\u00f3cz tego moim marzeniem jest odwiedzi\u0107 wszystkie kraje europejskie.<\/p>\n

–\u00a0 A zatem z ca\u0142ego serca \u017cyczymy spe\u0142nienia marze\u0144 i zapraszamy na szpalty naszego pisma.<\/em><\/strong><\/p>\n

M A R I A, \u00a0C \u00d3 R K A \u00a0\u00a0L U L I I\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/strong><\/p>\n

Mam ma imi\u0119 Ostap, mieszkam we Lwowie i mam 14 lat. Ja i moja rodzina \u017cyjemy poza Polsk\u0105 i chocia\u017c nie mamy polskiego obywatelstwa, to podtrzymujemy kultur\u0119 i tradycje polskie. Szanujemy jej histori\u0119, obchodzimy polskie \u015bwi\u0119ta narodowe, w rodzinnym gronie rozmawiamy po polsku. Utrzymujemy te\u017c sta\u0142y kontakt z naszymi przyjaci\u00f3\u0142mi i krewnymi, kt\u00f3rzy mieszkaj\u0105 w Polsce i dzi\u0119ki temu kultywujemy swoj\u0105 polsko\u015b\u0107. Dla nas nie liczy si\u0119 terytorium, na kt\u00f3rym mieszkamy, tylko to kim si\u0119 naprawd\u0119 czujemy.<\/p>\n

Opowiem histori\u0119 swojej rodziny. G\u0142\u00f3wn\u0105 bohaterk\u0105 mojej opowie\u015bci b\u0119dzie moja prababcia Maria, bo to w\u0142a\u015bnie ona przez wiele lat sprawia, \u017ce jeste\u015bmy wspania\u0142\u0105, przyjazn\u0105 polsko-ukrai\u0144sk\u0105 rodzin\u0105, w kt\u00f3rej wszyscy kochaj\u0105 si\u0119 i szanuj\u0105, ciesz\u0105 si\u0119 ze swoich sukces\u00f3w i wspieraj\u0105 nawzajem w trudnych czasach. Dzi\u0119ki prababci u\u015bwiadamiam sobie i odczuwam przynale\u017cno\u015b\u0107 do narodu polskiego i jestem z tego bardzo dumny.<\/p>\n

Nie zapomnia\u0142a kim jest, zachowa\u0142a swoj\u0105 polsko\u015b\u0107\u2026<\/strong><\/p>\n

Prababcia mojej mamy Antonina Rozpendowska(mama mojej prababci Marii) urodzi\u0142a si\u0119 w roku 1908 we wsi Radocho\u0144ce <\/strong>w rejonie mo\u015bciskim obwodu lwowskiego. Wysz\u0142a za m\u0105\u017c za pradziadka Jana Rozpendowskiego, kt\u00f3ry pochodzi\u0142 ze wsi Grodzisko (tam urodzi\u0142 si\u0119 w 1903 roku) w rejonie starosamborskim tak\u017ce nale\u017c\u0105cym do obwodu lwowskiego. Po \u015blubie praprababcia przeprowadzi\u0142a si\u0119 do Grodziska, gdzie mieszka\u0142a ju\u017c przez ca\u0142e \u017cycie. Wspomnienia o prababci pozosta\u0142y w sercu mojej mamy i zawsze, kiedy j\u0105 wspomina, w jej oczach pojawiaj\u0105 si\u0119 \u0142zy, bo przypomina sobie ciep\u0142y u\u015bmiech \u201eLulii\u201d i jej pe\u0142ne mi\u0142o\u015bci spojrzenie.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Prababcia mojej mamy \u201eBabcia Lulia\u201d z <\/strong>m\u0119\u017cem Janem(1958)<\/strong><\/p>\n

\u201eLulia\u201d – tak mama nazywa\u0142a swoj\u0105 prababci\u0119, poniewa\u017c kiedy ko\u0142ysa\u0142a jeszcze malutk\u0105 mam\u0119, cz\u0119sto \u015bpiewa\u0142a ko\u0142ysank\u0119 \u201eLulaj\u201d. W\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki prababci moja mama uzmys\u0142owi\u0142a sobie, \u017ce ro\u015bnie w polskiej rodzinie. Prababcia nie rozmawia\u0142a po ukrai\u0144sku, a tylko po polsku, dzi\u0119ki czemu mama podczas wakacji u niej sp\u0119dzanych zacz\u0119\u0142a poznawa\u0107 j\u0119zyk ojczysty prababci. To ona po raz pierwszy zaprowadzi\u0142a mam\u0119 do ko\u015bcio\u0142a i nauczy\u0142a modlitw \u201eOjcze nasz\u201d oraz \u201eZdrowa\u015b Maryjo\u201d.<\/p>\n

Moja praprababcia mia\u0142a dwie c\u00f3rki Mari\u0119 (to moja prababcia) i Katarzyn\u0119. W czasach Zwi\u0105zku Radzieckiego Katarzyna wyjecha\u0142a do Polski i obecnie ze swoj\u0105 du\u017c\u0105 rodzin\u0105 mieszka w Zgorzelcu. Natomiast prababcia Maria pozosta\u0142a w rodzinnej miejscowo\u015bci, by opiekowa\u0107 si\u0119 swoimi rodzicami. \u017byj\u0105c najpierw w Zwi\u0105zku Radzieckim, a z czasem w niepodleg\u0142ej Ukrainie, prababcia potrafi\u0142a zachowa\u0107 w swoim sercu swoj\u0105 ojczyzn\u0119 \u2013 Polsk\u0119. Pomimo odleg\u0142o\u015bci nie zapomnia\u0142a kim jest, zachowa\u0142a swoj\u0105 polsko\u015b\u0107.<\/p>\n

Bardzo kocham moj\u0105 prababci\u0119, bo to ona swoimi opowie\u015bciami, wspomnieniami, \u015bwi\u0105tecznymi tradycjami, a tak\u017ce smacznymi pierogami i \u017curkiem odkry\u0142a dla mnie Polsk\u0119. Pewnego razu podczas porz\u0105dk\u00f3w znalaz\u0142a gdzie\u015b daleko w szafie sw\u00f3j \u201eElementarz\u201d. Od tej pory zacz\u0105\u0142em poznawa\u0107 j\u0119zyk polski, a podr\u0119cznik babci sta\u0142 si\u0119 dla mnie niemal relikwi\u0105.<\/p>\n

Jak to dobrze, \u017ce jeszcze istniej\u0105 takie albumy\u2026<\/strong><\/p>\n

Kiedy\u015b, w kt\u00f3ry\u015b z deszczowych dni, strasznie si\u0119 nudzi\u0142em i przypomnia\u0142em sobie o ukrytym w szafie \u201eskarbc\u201d mojej babci. Postanowi\u0142em go przeszuka\u0107, by znale\u017a\u0107 jeszcze co\u015b ciekawego. I znalaz\u0142em\u2026 albumy ze zdj\u0119ciami. Prababcia u\u015bmiecha\u0142a si\u0119 promiennie, widz\u0105c, \u017ce przypatruj\u0119 si\u0119 starym czarno-bia\u0142ym fotografiom moich przodk\u00f3w. Po chwili ze swojego pokoju przynios\u0142a jeszcze jeden stary album. Usiad\u0142em obok niej i z zainteresowaniem zacz\u0105\u0142em przygl\u0105da\u0107 si\u0119 zdj\u0119ciom, z kt\u00f3rych patrzy\u0142y na mnie u\u015bmiechni\u0119te dziewczyny i rado\u015bni ch\u0142opcy, powa\u017cni m\u0119\u017cczy\u017ani w wojskowych mundurach i pi\u0119kne panie w eleganckich ubraniach. Niekt\u00f3re zdj\u0119cia by\u0142y lekko zniszczone i przybrudzone.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Moja prababcia Maria po lewej stronie (1945 r.)<\/strong><\/p>\n

Kiedy prababcia Maria opowiada\u0142a mi o losach tych bliskich i drogich jej ludzi, wspomnienia wype\u0142ni\u0142y jej oczy jakim\u015b \u015bwiat\u0142em. Kontynuowa\u0142a swoj\u0105 opowie\u015b\u0107… A mnie si\u0119 wydawa\u0142o, \u017ce jestem w wehikule czasu i przenios\u0142em si\u0119 w przesz\u0142o\u015b\u0107, jak w filmie fantasy. Tam moja prababcia by\u0142a dziesi\u0119cioletni\u0105 dziewczynk\u0105, ubrana w bia\u0142\u0105 sukienk\u0119, bo przygotowywa\u0142a si\u0119 do jednego z najwa\u017cniejszych wydarze\u0144 w \u017cyciu ka\u017cdego katolika \u2013 Komunii \u015awi\u0119tej.<\/p>\n

Na pewno tego dnia g\u0142o\u015bno \u015bmia\u0142a si\u0119 i biega\u0142a z innymi dzie\u0107mi po ko\u015bcielnym podw\u00f3rku. Uroczysto\u015b\u0107 ta odby\u0142a si\u0119 w Nowym Mie\u015bcie w ko\u015bciele \u015aw. Marcina, kt\u00f3rego proboszczem by\u0142 ks. Jan Boles\u0142aw Szetela. Dla prababci by\u0142 on prawdziwym bohaterem, bo nie opuszcza\u0142 swoich parafian w czasach najwi\u0119kszego niebezpiecze\u0144stwa. Proboszcz od razu zdoby\u0142 serca wielu ludzi, tych starszych i tych m\u0142odszych, a szczeg\u00f3lnie dzieci. Ksi\u0105dz Jan ciekawie prowadzi\u0142 lekcje religii, kt\u00f3re by\u0142y przeplatane interesuj\u0105cymi historyjkami wzi\u0119tymi z \u017cycia. Mia\u0142 te\u017c zwyczaj chodzenia uliczkami Nowego Miasta z pojemniczkiem pe\u0142nym cukierk\u00f3w(poniewa\u017c kieszenie ju\u017c nie wystarcza\u0142y, a cukierk\u00f3w zawsze mia\u0142 du\u017co) i cz\u0119stowa\u0142 nimi dzieci. Zawsze by\u0142 u\u015bmiechni\u0119ty i pogodny, mia\u0142 du\u017ce poczucie humoru, uwielbia\u0142 \u017cartowa\u0107. By\u0142 niezwykle wra\u017cliwy na krzywd\u0119 sumienny i pomocny. Dawa\u0142 biednym rodzinom pieni\u0105dze, kt\u00f3re dostawa\u0142 podczas bo\u017conarodzeniowych kol\u0119d.<\/p>\n

Proboszcza aresztowa\u0142o NKWD\u2026<\/strong><\/p>\n

Kiedy ustalono now\u0105 granic\u0119 pomi\u0119dzy Niemcami i Zwi\u0105zkiem Radzieckim Nowe Miasto znalaz\u0142o si\u0119 w rosyjskiej strefie okupacyjnej. Ksi\u0105dz Szetela, przebrany za wo\u017anic\u0119, przewozi\u0142 przez granic\u0119 do Przemy\u015bla Polak\u00f3w, kt\u00f3rzy opuszczali rodzinne strony. Sam jednak zdecydowa\u0142, \u017ce zostaje, chocia\u017c wiedzia\u0142, czym mu to grozi. Proboszcza aresztowa\u0142o NKWD, otrzyma\u0142 wyrok 10 lat \u0142agr\u00f3w, konfiskat\u0119 mienia, 5 lat zsy\u0142ki i pozbawienie praw obywatelskich na 5 lat.<\/p>\n

Nowomiejscy parafianie nie zapominali o swoim ksi\u0119dzu. Mimo licznych trudno\u015bci, kt\u00f3re sami prze\u017cywali, wysy\u0142ali niewielkie paczki z \u017cywno\u015bci\u0105, pisali do niego listy. Po \u015bmierci Stalina sytuacja w pa\u0144stwie nieco si\u0119 zmieni\u0142a. W\u0142a\u015bnie wtedy wyrok ks. Jana zosta\u0142 zweryfikowany. Ksi\u0105dz Jan Szetela po raz kolejny mia\u0142 mo\u017cliwo\u015b\u0107 wyjazdu do Polski i po raz kolejny zdecydowa\u0142, \u017ce zostanie w Nowym Mie\u015bcie, poniewa\u017c du\u017co Polak\u00f3w by\u0142o na tych terenach, a ksi\u0119\u017cy, niestety, coraz mniej. W nocy pe\u0142ni\u0142 te\u017c pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105: do okna plebanii pukali wierni z okolic, \u017ceby ksi\u0105dz ochrzci\u0142 dziecko lub udzieli\u0142 \u015blubu.<\/p>\n

Babcia wspomina, \u017ce podczas uroczystej mszy w \u015bwi\u0105tyni zawsze pi\u0119knie brzmia\u0142y stare organy. D\u017awi\u0119ki tego instrumentu tworzy\u0142y magiczn\u0105 atmosfer\u0119, kt\u00f3r\u0105 odczuwali wszyscy tam obecni. Bardzo chcia\u0142bym kiedy\u015b us\u0142ysze\u0107 d\u017awi\u0119k organ\u00f3w w tym ko\u015bciele, ale instrument od dawna milczy. Wierz\u0119, \u017ce w najbli\u017cszej przysz\u0142o\u015bci pojawi si\u0119 kto\u015b, kto \u201eobudzi\u201d i przywr\u00f3ci do \u017cycia ten instrument.<\/p>\n

Na jednym ze starych zdj\u0119\u0107 widz\u0119 w grupie dzieci prababci\u0119 Mari\u0119, a w jej r\u0119kach pami\u0105tk\u0105 z Pierwszej Komunii \u015awi\u0119tej. Takie samo zdj\u0119cie oprawione w drewnian\u0105 ramk\u0119 od wielu lat wisi na honorowym miejscu w jej domu. To niewiarygodne, \u017ce ma ponad 70 lat! O tym jak wa\u017cna jest to pami\u0105tka dla babci \u015bwiadczy fakt, \u017ce przez wiele lat ta pami\u0105tka nie opuszcza swojego miejsca. Rozumiem te\u017c dlaczego moja prababcia, kiedy jest w ko\u015bciele, zawsze modli si\u0119 przy pami\u0105tkowej tablicy po\u015bwi\u0119conej ksi\u0119dzu Janowi Szeteli.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Ko<\/strong>\u015bci<\/strong>\u00f3<\/strong>\u0142 \u015bw. Marcina w Nowym Mie\u015bcie. Pierwsza Komunia \u015bwi<\/strong>\u0119ta mojej prababci Marysi (1945 r.)<\/strong><\/p>\n

Przegl\u0105daj\u0105c strony album\u00f3w ze zdj\u0119ciami, prababcia niejednokrotnie wraca\u0142a do swojego dzieci\u0144stwa i m\u0142odo\u015bci. Jak to dobrze, \u017ce jeszcze istniej\u0105 takie albumy.<\/p>\n

Prababcia Maria wysz\u0142a za m\u0105\u017c za mojego pradziadka Romana. Cho\u0107 pradziadek by\u0142 Ukrai\u0144cem, mia\u0142 wielki szacunek do polskich tradycji i nie tylko nie zabrania\u0142, ale wr\u0119cz przeciwnie, wspiera\u0142 prababci\u0119 w ich zachowaniu.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Prababcia Maria i pradziadek Roman. Pradziadek wr\u00f3ci\u0142 z wojska(1955 r.)<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/a>
Prababcia Maria I pradziadek Roman(1956 r.)<\/strong><\/p>\n

\u015awi\u0119cimy kred\u0119, kadzid\u0142o i wod\u0119\u2026<\/strong><\/p>\n

W naszej rodzinie obchodzimy wszystkie \u015bwi\u0119ta religijne w dniach, w kt\u00f3rych \u015bwi\u0119tuj\u0105 je wszyscy Polacy na \u015bwiecie. Siadamy do tradycyjnego sto\u0142u wigilijnego, prababcia jako najstarszy cz\u0142onek naszej rodziny rozpoczyna modlitw\u0119, potem \u0142amiemy si\u0119 op\u0142atkiem, razem \u015bpiewamy kol\u0119dy i zawsze zaczynamy od naszej ulubionej – \u201eW\u015br\u00f3d nocnej ciszy\u201d.<\/p>\n

W Wielk\u0105 Sobot\u0119 chodzimy do ko\u015bcio\u0142a ze \u015bwi\u0119conk\u0105, kt\u00f3r\u0105 dzielimy si\u0119 podczas wielkanocnego, uroczystego \u015bniadania. \u015awi\u0119cimy kred\u0119, kadzid\u0142o i wod\u0119 obchodz\u0105c uroczysto\u015b\u0107 Objawienia Pa\u0144skiego, czyli \u015bwi\u0119to Trzech Kr\u00f3li, a prababcia po\u015bwi\u0119con\u0105 kred\u0105 wypisuje na drzwiach mieszkania C+M+B.<\/p>\n

Prababcia Maria wspomina: \u201eBo\u017ce Narodzenie \u015bwi\u0119towa\u0142o si\u0119 w rodzinie cichutko, ale ze \u015bpiewaniem kol\u0119d, z tradycyjnymi potrawami. Chodzili\u015bmy na pasterk\u0119. Wychodzili\u015bmy na ni\u0105 wcze\u015bniej, by nikogo znajomego nie spotka\u0107. Do\u017cyli\u015bmy do tego, \u017ce ju\u017c si\u0119 nie boimy i to te\u017c jest szcz\u0119\u015bcie\u201d.<\/p>\n

A dla mnie szcz\u0119\u015bciem jest to, \u017ce moja prababcia, kt\u00f3ra ma teraz 85 lat, \u017cyje i ma si\u0119 dobrze i co weekend z u\u015bmiechem spotyka mnie przy bramie. Naprawd\u0119 chc\u0119, \u017ceby prababcia wita\u0142a mnie tak jeszcze przez wiele lat.<\/p>\n

Ostap HNAT<\/strong>
(P.S. Niekt\u00f3re informacje ks J.B. Szeteli zaczerpni\u0119te zosta\u0142y z parafialnych dokument\u00f3w, og\u00f3lnie dost\u0119pnych).<\/p>\n

\"\"<\/a>
Zdj\u0119cie rodzinne.<\/strong>
W pierwszym rz\u0119dzie w centrum: Rozpendowska Antonina i Jan; w drugim rz\u0119dzie od lewej: Maria(moja prababcia) z m\u0119\u017cem Romanem i jej siostra Katarzyna z m\u0119\u017cem Boles\u0142awem, dzieci kt\u00f3rych – Andrzej i Bo\u017cena – mieszkaj\u0105 teraz w Zgorzelcu.<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Konkurs, og\u0142oszony przez Amba\u00adsad\u0119 Rzeczy\u00adpospolitej Pol\u00adskiej w Kijowie, dobieg\u0142 ko\u0144ca. Z grona zg\u0142oszonych do konkursu autor\u00f3w prac wy\u0142onieni zostali utalentowani zwyci\u0119zcy. Komisja konkursowa mia\u0142a nie\u0142atwe…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4719,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[41],"tags":[],"class_list":["post-4718","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-archiwum-2020"],"acf":[],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t