{"id":5710,"date":"2013-11-14T18:13:46","date_gmt":"2013-11-14T16:13:46","guid":{"rendered":"https:\/\/dk.com.ua\/wachal-spirytus-i-nosil-dziurawa-czapke-ii-z-nr-464\/"},"modified":"2024-12-14T15:00:42","modified_gmt":"2024-12-14T13:00:42","slug":"wachal-spirytus-i-nosil-dziurawa-czapke-ii-z-nr-464","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dk.com.ua\/home\/wachal-spirytus-i-nosil-dziurawa-czapke-ii-z-nr-464\/","title":{"rendered":"W\u0105cha\u0142 spirytus i nosi\u0142 dziuraw\u0105 czapk\u0119 (II ) (z nr 464)"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>
Antoni S\u0142onimski, Anna Iwaszkiewicz, W\u0142adys\u0142aw Korsak, Jan Lecho\u0144 i Julian Tuwim<\/strong><\/p>\n

\u00a0J jak j\u0119zyki obce<\/strong><\/p>\n

Tuwim w\u0142ada\u0142 m.in. rosyjskim, francuskim, angielskim. Jako zapalony lingwista amator i kolekcjoner s\u0142ownik\u00f3w z wieloma innymi j\u0119zykami \u00a0zapozna\u0142 si\u0119 cho\u0107by pobie\u017cnie. Jednak znajomo\u015b\u0107 obcego j\u0119zyka cz\u0119sto ogranicza\u0142a si\u0119 do czytania i pisania. Gdy Tuwim mia\u0142 co\u015b w nim powiedzie\u0107, czu\u0142 dyskomfort.<\/p>\n

\u201eMoja angielszczyzna (ameryka\u0144szczyzna), po 5 latach pobytu w tym kraju, przedstawia si\u0119 tragicznie – pisa\u0142 z Nowego Jorku do Antoniego S\u0142onimskiego, poety i przyjaciela. \u201e Po to, \u017ceby minut\u0119 (gruba przesada! 10 sekund) m\u00f3wi\u0107, musz\u0119 si\u0119 kwadrans przygotowywa\u0107, wi\u0119c mo\u017cesz sobie wyobrazi\u0107, jak wygl\u0105da moja 'konwersacja’, gdy si\u0119 przypadkiem znajd\u0119 w towarzystwie ameryka\u0144skim (czego unikam jak ognia): siedz\u0119 czerwony, spocony, wyt\u0119\u017cony, dobieram w my\u015blach s\u0142owa, przystawiam ko\u0144c\u00f3wki gramatyczne, uk\u0142adam szyk wyraz\u00f3w, przygotowuj\u0119 wymow\u0119 i akcent; wreszcie, zm\u0119czony, wyczerpany katorg\u0105 przygotowa\u0144, rozdygotany trem\u0105, wybe\u0142kacam (wybe\u0142kucam? jak jest prawid\u0142owiej?) zdanie, z\u0142o\u017cone najwy\u017cej z 8-10 s\u0142\u00f3w – a m\u00f3j interlokutor u\u015bmiecha si\u0119 i m\u00f3wi: 'Pardon me?’.<\/p>\n

Najwi\u0119kszy wstyd, gdy si\u0119 cz\u0142owiek znajdzie w\u015br\u00f3d dzieci. Te okrutne stworzenia z politowaniem i pogard\u0105 patrz\u0105 na starca, kt\u00f3ry nie mo\u017ce si\u0119 wygada\u0107. Dlatego m.in. chcia\u0142bym ju\u017c jak najpr\u0119dzej by\u0107 w Polsce, gdzie bez najmniejszego trudu potrafi\u0119 wyrazi\u0107 wszystko, co czuj\u0119, np. 'A won, faszystowski sukinsynu, dyszlem tam i nazad w…’ etc., etc. W tym miejscu dostaj\u0119 w mord\u0119, ale przynajmniej wypowiadam si\u0119\u201d.<\/strong><\/p>\n

K jak \u201eKwiaty polskie\u201d<\/strong><\/p>\n

W 1949 r. ukaza\u0142 si\u0119 poemat Tuwima \u201eKwiaty polskie\u201d. Nak\u0142ad rozszed\u0142 si\u0119 w liczbie 10 tys. sztuk. Do poety s\u0142ali listy zachwyceni czytelnicy z ca\u0142ego kraju. Milczeli jednak krytycy.<\/p>\n

Gdy w ko\u0144cu zacz\u0119\u0142y ukazywa\u0107 si\u0119 om\u00f3wienia, wi\u0119kszo\u015b\u0107 by\u0142a negatywna. Szczeg\u00f3lnie atakowano Tuwima za ust\u0119py o Pi\u0142sudskim i legionach oraz fragmenty antyniemieckie „nie do przyj\u0119cia ideologicznie i artystycznie” wed\u0142ug \u00f3wczesnych socrealistycznych za\u0142o\u017ce\u0144 akceptuj\u0105cych jedynie powie\u015bci o hutnikach i wiersze o piekarzach – w dodatku niezbyt wyszukane formalnie.<\/p>\n

Kolejne wydania „Kwiat\u00f3w…” by\u0142y dewastowane przez cenzur\u0119. Wykre\u015blano ust\u0119py o legionach, nie dopuszczano do druku fragment\u00f3w o wojskowym Boles\u0142awie Wieniawie-D\u0142ugoszowskim, przyjacielu poety, a nawet zmieniano s\u0142owa, gdy by\u0142y niegodne, np. tam, gdzie Tuwim na\u015bladowa\u0142 j\u0119zyk przedwojennej warszawskiej ulicy, s\u0142owo „kurwa” zmieniono na „dziewka”.<\/p>\n

L jak „Lokomotywa”<\/strong><\/p>\n

Gdy Tuwim widzia\u0142 w kawiarni jakie\u015b dziecko, przywo\u0142ywa\u0142 je i pyta\u0142, czy ma „Lokomotyw\u0119”. Po us\u0142yszeniu twierdz\u0105cej odpowiedzi wo\u0142a\u0142 „Chlebodawca!”, po przecz\u0105cej m\u00f3wi\u0142: „Powiedz mamusi, niech ci kupi, bo ja musz\u0119 przecie\u017c z czego\u015b \u017cy\u0107. Prawda?”. Pono\u0107 tylko jeden ch\u0142opiec na to „prawda?” zapyta\u0142 „dlaczego?”. Tuwim g\u0142o\u015bno si\u0119 roze\u015bmia\u0142.<\/p>\n

M jak malaria<\/strong><\/p>\n

Tuwim by\u0142 bardzo s\u0142abego zdrowia. Chorowa\u0142 m.in. na agorafobi\u0119, owrzodzenie dwunastnicy i zapalenie miedniczek nerkowych. K\u0142opoty z \u017co\u0142\u0105dkiem wi\u0105za\u0142y si\u0119 z diet\u0105: „Mnie, panie Antolku, \u017c\u00f3\u0142, k. jej ma\u0107, nie tak dawno temu nawali\u0142a i same kleiki, prosz\u0119 pana, wtrajam” – \u017cali\u0142 si\u0119 Antoniemu S\u0142onimskiemu.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Z dzisiejszego punktu widzenia najdziwniejsz\u0105 chorob\u0105, na kt\u00f3r\u0105 cierpia\u0142 Tuwim, by\u0142a malaria. Nie zarazi\u0142 si\u0119 ni\u0105 jednak podczas woja\u017cy po Ameryce Po\u0142udniowej, lecz w warszawskim szpitalu. Wskutek problem\u00f3w z nerwami spowodowanymi milczeniem krytyki po ukazaniu si\u0119 „Kwiat\u00f3w polskich”, 7 marca 1949 r. poeta dosta\u0142 krwotoku z \u017co\u0142\u0105dka. Trwaj\u0105ca pi\u0119\u0107 godzin operacja zako\u0144czy\u0142a si\u0119 sukcesem, cho\u0107 po up\u0142ywie kilku dni stan Tuwima nie poprawia\u0142 si\u0119. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce krew, kt\u00f3r\u0105 przetaczano podczas operacji, by\u0142a zaka\u017cona malari\u0105.<\/p>\n

Wskutek tych komplikacji poeta wr\u00f3ci\u0142 do domu dopiero w po\u0142owie kwietnia, ale jeszcze przez kilka tygodni dochodzi\u0142 do siebie.<\/p>\n

N jak nudziarz<\/strong><\/p>\n

W tomach wspomnieniowych i wyborach list\u00f3w Tuwima trudno znale\u017a\u0107 niepochlebne dla poety opinie. Wszyscy znajomi go lubi\u0105, podziwiaj\u0105 i szanuj\u0105. Gdy jednak poszuka\u0107 nieco g\u0142\u0119biej, mo\u017cna odnale\u017a\u0107 cienie, kt\u00f3re k\u0142ad\u0105 si\u0119 na znajomo\u015bciach, cz\u0119sto wieloletnich.<\/p>\n

Tak by\u0142o z Jaros\u0142awem Iwaszkiewiczem, poet\u0105, kt\u00f3ry przez 35 lat utrzymywa\u0142 kontakt z Tuwimem, bawi\u0142 si\u0119 przy tych samych restauracyjnych stolikach i publikowa\u0142 w tych samych<\/p>\n

O jak okrzyki<\/strong><\/p>\n

Pierwszych okrzyk\u00f3w zachwytu zazna\u0142 Tuwim dopiero 22 lipca 1946 r. Z powodu Krajowego Zlotu M\u0142odzie\u017cy ZWM Pole Mokotowskie pokry\u0142o si\u0119 tysi\u0105cami kolorowych namiot\u00f3w. Nad nimi powiewaj\u0105 bia\u0142o-czerwone flagi i chor\u0105gwie delegacji miast z ca\u0142ej Polski. Rano urz\u0105dzono defilad\u0119. Maszeruj\u0105cym g\u00f3rnikom ze \u015al\u0105ska, dziewcz\u0119tom w strojach \u0142owickich i niezliczonym t\u0142umom w bia\u0142ych koszulach i czerwonych krawatach z wysokiej trybuny przygl\u0105daj\u0105 si\u0119 prezydent Boles\u0142aw Bierut, wicepremier W\u0142adys\u0142aw Gomu\u0142ka i Micha\u0142 \u017bymierski, minister obrony narodowej. S\u0105 pokazy sportowe i artystyczne. Na estradzie ta\u0144cz\u0105 m\u0142odzi ludzie z Jugos\u0142awii, Zwi\u0105zku Radzieckiego i Szwecji.<\/p>\n

P\u00f3\u017anym popo\u0142udniem na Polu Mokotowskim zjawiaj\u0105 si\u0119 Zofia Na\u0142kowska i Julian Tuwim. Poeta nast\u0119pnego dnia relacjonowa\u0142 siostrze: „Rojno, gwarno i weso\u0142o, jak na jakim\u015b fantastycznym jarmarku. Trzydzie\u015bci tysi\u0119cy m\u0142odzie\u017cy. I w pewnej chwili s\u0142ysz\u0119, jak megafon wyje 'A teraz przywitamy naszych kochanych go\u015bci, znakomitych pisarzy polskich, Na\u0142kowsk\u0105 i Tuwima’. Gramol\u0119 si\u0119 na estrad\u0119. I tu nast\u0105pi\u0142o prze\u017cycie, jakiego nie zazna\u0142em przez 52 lata \u017cycia. Zacz\u0119\u0142y si\u0119 rytmiczne, skandowane krzyki:’Tu-wim! Tu-wim! Tu-wim!’ (por. 'Du-ce! duce! duce!’), owacje, nawo\u0142ywania 'Wiersze! Wiersze! Recytowa\u0107!’. By\u0142em tak oszo\u0142omiony i roztrz\u0119siony, \u017ce zdoby\u0142em si\u0119 tylko na wymachiwanie r\u0119koma”.<\/p>\n

P jak przyroda<\/strong><\/p>\n

Tuwim nie nale\u017ca\u0142 do os\u00f3b, kt\u00f3re marz\u0105 o zdobywaniu szczyt\u00f3w g\u00f3rskich, przemierzaniu niedost\u0119pnych, egzotycznych krain albo chocia\u017c spacerowaniu po lesie. Najlepiej czu\u0142 si\u0119 w mie\u015bcie. Ogr\u00f3d okalaj\u0105cy dom w Aninie – to by\u0142o wszystko, czego zapragn\u0105\u0142 pod koniec \u017cycia.<\/p>\n

„Je\u017adzi\u0142em dzi\u015b na spacer po tym twoim lesie. Co za nuda ca\u0142a ta przereklamowana natura. Drzewa i krzaczki, i nie ma nawet na czym porz\u0105dnie usi\u0105\u015b\u0107” – powiedzia\u0142 do Jerzego Zaruby, malarza tak\u017ce mieszkaj\u0105cego w Aninie.<\/p>\n

czasopismach. Obaj jednym tchem s\u0105 wymieniani jako cz\u0142onkowie Skamandra ? najbardziej wp\u0142ywowej grupy poetyckiej dwudziestolecia mi\u0119dzywojennego. W listach Iwaszkiewicz do \u017cony Anny nieraz pisze, jak ci\u0105\u017cy mu towarzystwo Juliana i Stefanii: „Wczoraj sp\u0119dzi\u0142em wiecz\u00f3r ze Zborowskimi i Tuwimami, wypruwali\u015bmy sobie p\u0119pki ze Zborowskim, aby gada\u0107 przez cztery godziny; c\u00f3\u017c to za nudni ludzie ci Tuwimowie, tak nic nie wyrobieni towarzysko, ona ze Zborowsk\u0105 rozmawia\u0142a o sukniach i o s\u0142u\u017c\u0105cych, a z Tuwimem mo\u017cna tylko o jednej rzeczy m\u00f3wi\u0107: o Mickiewiczu”.<\/p>\n

R jak rewolucja<\/strong><\/p>\n

O ile Tuwim by\u0142 apologet\u0105 odradzaj\u0105cej si\u0119 Polski pod wodz\u0105 J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego, o tyle potwornie dusi\u0142 si\u0119 w schy\u0142kowej II RP, w kt\u00f3rej l\u017cono go w prasie i atakowano podczas wieczor\u00f3w autorskich. Dlatego te\u017c Tuwim autentycznie i ca\u0142ym sob\u0105 przywar\u0142 do idei nowej Polski odbudowywanej przez komunist\u00f3w.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Adela Tuwim, matka Juliana Tuwima <\/strong><\/p>\n

W swoich pogl\u0105dach by\u0142 radykalny. W listach do Jerzego Borejszy, prezesa Sp\u00f3\u0142dzielni Wydawniczej „Czytelnik”, architekta pierwszych powojennych lat polskiego \u017cycia literackiego, gani\u0142 tego czo\u0142owego dzia\u0142acza Polskiej Partii Robotniczej, \u017ce przemiany w Polsce zachodz\u0105 zbyt wolno: „Czy '\u0142agodna rewolucja’ nie zaczyna si\u0119 czasem m\u015bci\u0107? Czy wolno po takiej wojnie i po takiej tragedii, jak\u0105 Polska przesz\u0142a, dzia\u0142a\u0107 p\u00f3\u0142\u015brodkami? Czy nie s\u0105dzi Pan, \u017ce p\u0142\u00f3d rewolucji w \u0142onie kraju poddano 'skrobance’? W zwi\u0105zku z powy\u017csz\u0105 ?ginekologiczn\u0105? metafor\u0105: mam wra\u017cenie, \u017ce tragedi\u0105 Polski jest i zawsze by\u0142a jej 'historyczna bezdzietno\u015b\u0107’. Nasza historia jest chronicznie bezpotomna. Co si\u0119 z niej dosta\u0142o \u015bwiatu jako idea, jako has\u0142o? Przyjrze\u0107 si\u0119 dziejom cho\u0107by ostatnich 150 lat – kr\u00f3tkie spi\u0119cia, wyskoki, eksplozje i nic pr\u00f3cz sw\u0105du w rezultacie. Czy to si\u0119 teraz powt\u00f3rzy?”.<\/p>\n

Tuwim denerwowa\u0142 si\u0119, \u017ce Borejsza obdarowuje przywilejami prawicowych pisarzy o pogl\u0105dach antysemickich, byle ci tylko poparli now\u0105 Polsk\u0119: „Klechistan, jak widz\u0119, zosta\u0142 Klechistanem, a Lechitleria Lechitleri\u0105”, o czym za\u015bwiadcza\u0107 mia\u0142a silna pozycja Ko\u015bcio\u0142a i dzia\u0142alno\u015b\u0107 by\u0142ego przyw\u00f3dcy ONR-Falangi Boles\u0142awa Piaseckiego, kt\u00f3rego poeta nazywa\u0142 „arcy\u015bcierwem faszystowskim”.<\/p>\n

S jak Stalin<\/strong><\/p>\n

Tuwim by\u0142 jednym z wielu pisarzy, kt\u00f3rzy mniej lub bardziej szczerze op\u0142akiwali \u015bmier\u0107 J\u00f3zefa Stalina.<\/p>\n

W\u015br\u00f3d genialnych wierszy, dowcipnych piosenek, niezr\u00f3wnanych t\u0142umacze\u0144 w dorobku poety jest i artyku\u0142 ku pami\u0119ci dyktatora Zwi\u0105zku Radzieckiego: „Wielka jest nasza ziemia ? a nie ma na niej, jak d\u0142ugo i szeroka, takiego kilometra kwadratowego przestrzeni, na kt\u00f3rym ludzie nie op\u0142akiwaliby \u015bmierci ukochanego swego brata, obro\u0144cy, nauczyciela, prawodawcy sumie\u0144 ? J\u00f3zefa Stalina. D\u0142ugie s\u0105 nasze dzieje – dzieje rodu cz\u0142owieczego na ziemi – a nie by\u0142o jeszcze \u017ca\u0142oby tak powszechnej, tak bole\u015bnie w zbiorowym sercu ludzko\u015bci wezbranej, jak po Nim – pierwszym tej ludzko\u015bci Obywatelu. Samo brzmienie Jego imienia sta\u0142o si\u0119 ide\u0105 i has\u0142em. S\u0142owo STALIN dawno ju\u017c by\u0142o – i dzisiaj jest – i zawsze b\u0119dzie s\u0142owem o uniwersalnym znaczeniu, s\u0142owem pe\u0142nym \u017carliwej tre\u015bci. Istot\u0105 tej tre\u015bci jest moc zespalaj\u0105ca, moc \u0142\u0105cz\u0105ca – pot\u0119g\u0105, kt\u00f3rej nic nie z\u0142amie. (…)<\/p>\n

Tak. Ugodzi\u0142 w nas cios. Straszny cios. Ale w imi\u0119 mi\u0142o\u015bci do Stalina, w imi\u0119 wierno\u015bci dla sztandaru, kt\u00f3ry On ni\u00f3s\u0142 przed nami, w imi\u0119 nieugi\u0119tej wiary w s\u0142uszno\u015b\u0107 sprawy, o kt\u00f3r\u0105 walczymy – my ten wielki cios przetworzymy w jeszcze wi\u0119kszy bodziec do pracy, walki, hartu, wytrwa\u0142o\u015bci”.<\/p>\n

T jak twarz<\/strong><\/p>\n

„Tuwim z ciemn\u0105 myszk\u0105 na policzku, kruczy brunet o pal\u0105cych oczach, mocno zagi\u0119tym nosie, typowy po\u0142udniowiec o wybuchowym temperamencie. Niekt\u00f3rzy, widz\u0105c go, odczuwali zaw\u00f3d: pospolicie przystojna, semicka twarz, nieco przesadna elegancja, raczej typ m\u0142odego handlowca i – taki poeta! Z powierzchowno\u015bci\u0105 Tuwima dzia\u0142y si\u0119 zreszt\u0105 dziwne rzeczy w ci\u0105gu lat. Dusza stopniowo wyp\u0142ywa\u0142a mu na twarz, upi\u0119kszaj\u0105c j\u0105 coraz bardziej. \u017b\u0142obi\u0142a jego rysy coraz bli\u017cej szlachetnej czaszki, usuwaj\u0105c z nich drobiny t\u0142uszczu, pospolito\u015bci, podobie\u0144stwa do kogokolwiek innego na \u015bwiecie. Pi\u0119knia\u0142 z ka\u017cdym rokiem, a\u017c wreszcie w latach dojrza\u0142ych zacz\u0105\u0142 wygl\u0105da\u0107 tak w\u0142a\u015bnie, jak kto\u015b m\u0142ody i entuzjastyczny mo\u017ce sobie wyobrazi\u0107 poet\u0119, wieszcza. Twarz orla, natchniona, wspania\u0142a, suchy, dumny nos, wra\u017cliwe usta, oczy – g\u0142\u0119boko gorej\u0105ce, srebrne w\u0142osy – niepodobna by\u0142o od niego oderwa\u0107 spojrzenia” (Irena Krzywicka, pisarka).<\/p>\n

U jak ubi\u00f3r<\/strong><\/p>\n

Gdy by\u0142 m\u0142odzie\u0144cem i mieszka\u0142 w \u0141odzi, „nosi\u0142 si\u0119 z fantazj\u0105, chodzi\u0142 w rozpi\u0119tym szynelu, w czapce podziurawionej jak sito papierosami, co nale\u017ca\u0142o do elegancji, rozbija\u0142 si\u0119 doro\u017ckami i skrapla\u0142 sobie w\u0142osy wod\u0105 brzozow\u0105 Drallego” – wspomina\u0142a siostra Irena.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Notatka sporz\u0105dzona przez Juliana Tuwima. Opisuje drog\u0119, kt\u00f3r\u0105 poeta i jego \u017cona Stefania przebyli w 1939 roku, uciekaj\u0105c z kraju po wybuchu II wojny \u015bwiatowej.<\/strong><\/p>\n

Gdy zamieszka\u0142 w Warszawie i sta\u0142 si\u0119 popularnym poet\u0105, chodzi\u0142 w ciemnozielonej jesionce, w br\u0105zowym pil\u015bniowym kapeluszu, z cienk\u0105 laseczk\u0105 w r\u0119ku.<\/p>\n

W jak wakacje<\/strong><\/p>\n

Przed wojn\u0105 Tuwim je\u017adzi\u0142 na wakacje do Krynicy, Truskawca czy P\u0142awowic. Par\u0119 razy wyjecha\u0142 tak\u017ce za granic\u0119.<\/p>\n

W 1928 r. Tuwimowie zdecydowali si\u0119 na wyjazd w marcu. Sp\u0119dzili kilka tygodni, zwiedzaj\u0105c Mediolan, Rzym, Florencj\u0119 i Wenecj\u0119. Poeta wys\u0142a\u0142 z Rzymu kartk\u0119 do znajomych z kawiarni Ziemia\u0144ska: „Jakie\u015b mury, jakie\u015b gmachy. W\u00f3dki w naszym tego s\u0142owa rozumieniu tutaj nie masz. Wasz Julek”.<\/p>\n

\u017b jak \u017byd<\/strong><\/p>\n

„Jestem poet\u0105, a jak wiadomo w poezji nie ma miejsca na ch\u0142odne, praktyczne rozumowania. J\u0119zykiem, kt\u00f3ry naj\u015bci\u015blej i zarazem najsubtelniej wyra\u017ca to, co czuje, jest j\u0119zyk polski. Ten oto motyw t\u0142umaczy moje 'tendencje asymilatorskie’. Dla antysemit\u00f3w jestem \u017bydem, a moja poezja jest \u017cydowsk\u0105. Dla \u017byd\u00f3w-nacjonalist\u00f3w jestem renegatem, zdrajc\u0105. Trudno! Z lud\u017ami, dla kt\u00f3rych pochodzenie \u017cydowskie jest r\u00f3wnoznaczne z bezapelacyjnym wyrokiem \u015bmierci i jest jedynym miernikiem charakteru i warto\u015bci etycznej cz\u0142owieka, dyskutowa\u0107 nie mo\u017cna. Tak samo ze strony przeciwnej, dla kt\u00f3rej spolszczenie jest zdrad\u0105. Nie trzeba zapomina\u0107, \u017ce antysemityzm w najwy\u017cszy spos\u00f3b swej akulturalnej, wprost patologicznej postaci zatru\u0142 ca\u0142e prawie spo\u0142ecze\u0144stwo polskie. Dlatego te\u017c uwa\u017caj\u0105c asymilacj\u0119 \u017byd\u00f3w za jedyne, mo\u017cliwe rozwi\u0105zanie kwestii \u017cydowskiej, jednak w ni\u0105 nie wierz\u0119. (…)<\/p>\n

Dla mnie problemat \u017cydowski jest tragedi\u0105, w kt\u00f3rej jednym z bezimiennych aktor\u00f3w jestem ja sam. Jaki b\u0119dzie fina\u0142 tragedii i kiedy on nast\u0105pi, nie mog\u0119 na razie przewidzie\u0107. Oto wszystko, co mam do powiedzenia” (Julian Tuwim, 1924 r.).<\/p>\n

Igor RAKOWSKI-K\u0141OS<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Antoni S\u0142onimski, Anna Iwaszkiewicz, W\u0142adys\u0142aw Korsak, Jan Lecho\u0144 i Julian Tuwim \u00a0J jak j\u0119zyki obce Tuwim w\u0142ada\u0142 m.in. rosyjskim, francuskim, angielskim. Jako zapalony lingwista amator…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5711,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[34],"tags":[],"class_list":["post-5710","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-archiwum-2013"],"acf":[],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t