{"id":9351,"date":"2025-07-16T21:58:44","date_gmt":"2025-07-16T18:58:44","guid":{"rendered":"https:\/\/dk.com.ua\/?p=9351"},"modified":"2025-07-16T21:58:44","modified_gmt":"2025-07-16T18:58:44","slug":"korzenie-wsrod-burz","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dk.com.ua\/home\/korzenie-wsrod-burz\/","title":{"rendered":"„Korzenie w\u015br\u00f3d burz”"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Reporta\u017c konkursowy laureata Dominiki Adeliny Jermak, Kij\u00f3w
\n<\/strong><\/em>Polska Sobotnia Szko\u0142a<\/strong><\/em><\/p>\n

W ma\u0142ym domu na peryferiach Kijowa stoi stara drewniana skrzynia. Jej wn\u0119trze kryje rodzinne pami\u0105tki: wyblak\u0142e fotografie, zeszyty z zapisanymi modlitwami po polsku, a tak\u017ce haftowan\u0105 chust\u0119, kt\u00f3ra nale\u017ca\u0142a do mojej prababci Antoniny. Za ka\u017cdym razem, gdy otwieram t\u0119 skrzyni\u0119, czuj\u0119, jak przesz\u0142o\u015b\u0107 o\u017cywa. Widz\u0119 moich przodk\u00f3w, ich \u017cycie pe\u0142ne trud\u00f3w, ale i niez\u0142omnej wiary oraz ich walk\u0119 o zachowanie to\u017csamo\u015bci narodowej w najci\u0119\u017cszych czasach.<\/p>\n

Historia mojej rodziny zaczyna si\u0119 w Bi\u0142goraju na Lubelszczy\u017anie, gdzie \u017cyli moi prapraprzodkowie, Miko\u0142aj Kucharski i Apolonia Lewkowska. To ich losy poprowadzi\u0142y nas do ma\u0142ej miejscowo\u015bci \u0179muriwka w obwodzie brusylowskim na Ukrainie. Tam, w\u015br\u00f3d s\u0105siad\u00f3w m\u00f3wi\u0105cych po polsku, moi przodkowie budowali swoje \u017cycie, nie zapominaj\u0105c o swoich korzeniach. Miko\u0142aj i Apolonia mieli sze\u015bcioro dzieci: Antoniego, Fom\u0119, Ma\u0142gorzat\u0119, Karolin\u0119, Kamili\u0119 i Adama. Adam Kucharski dziadek mojej prababci Antoniny, by\u0142 jednym z tych, kt\u00f3rzy budowali poczucie przynale\u017cno\u015bci narodowej w rodzinie. U Adama z kolei urodzi\u0142o si\u0119 te\u017c pi\u0119cioro dzieci: Ipolit, Marcin, J\u00f3zef, Polikarp i Katarzyna. W \u0179muriwce niemal ka\u017cda rodzina by\u0142a wielodzietna, a \u017ceby zapewni\u0107, \u017ce ma\u0142\u017ce\u0144stwa by\u0142y polskie, cz\u0119sto \u0142\u0105czono si\u0119 w pary nawet mi\u0119dzy kuzynami. Tak by\u0142o w przypadku mojego prapradziadka Polikarpa Kucharskiego, kt\u00f3ry po\u015blubi\u0142 swoj\u0105 kuzynk\u0119, Teres\u0119 Ostapowsk\u0105. \u0179muriwka by\u0142a jak ma\u0142y bastion polsko\u015bci \u2013 miejsce, gdzie polskie modlitwy i pie\u015bni by\u0142y codzienno\u015bci\u0105, a tradycje przekazywano z pokolenia na pokolenie. Teresa wcze\u015bnie straci\u0142a rodzic\u00f3w i aby przetrwa\u0107, od m\u0142odo\u015bci pracowa\u0142a w bogatszych domach, opiekuj\u0105c si\u0119 dzie\u0107mi. Po\u015blubiwszy Polikarpa, stworzy\u0142a kochaj\u0105cy dom, w kt\u00f3rym narodzi\u0142a si\u0119 moja prababcia Antonina i jej rodze\u0144stwo: Antoni, Pawe\u0142, Stanis\u0142awa i Gelena. Polscy rodzice starali si\u0119 przekaza\u0107 dzieciom mi\u0142o\u015b\u0107 do polsko\u015bci, cho\u0107 na co dzie\u0144 pos\u0142ugiwali si\u0119 j\u0119zykiem ukrai\u0144skim. Prababcia Antonina jednak zna\u0142a polskie modlitwy i pie\u015bni \u2013 to by\u0142y jej najdro\u017csze wspomnienia i symbole to\u017csamo\u015bci.<\/p>\n

Prapradziadek Adam i jego tragiczny koniec<\/strong>
\nAdam, dziadek mojej prababci Antoniny, by\u0142 filarem rodziny. Uwielbia\u0142 swoich wnuk\u00f3w i zawsze ch\u0119tnie pomaga\u0142, kiedy tylko m\u00f3g\u0142. Pewnego dnia, w lipcu, zostawi\u0142 w domu Antoniego \u2013 jednego z syn\u00f3w, kt\u00f3ry obchodzi\u0142 swoje imieniny \u2013 i w jego zast\u0119pstwie poszed\u0142 wypasa\u0107 krowy. Nagle zerwa\u0142a si\u0119 burza. Grzmoty dudni\u0142y jak wystrza\u0142y z armat, a b\u0142yskawice przecina\u0142y niebo. Adam pr\u00f3bowa\u0142 schroni\u0107 si\u0119 pod du\u017cym d\u0119bem, ale to okaza\u0142o si\u0119 tragiczne. Uderzenie pioruna zabi\u0142o go na miejscu. Jego \u015bmier\u0107 by\u0142a ciosem dla ca\u0142ej rodziny i symbolem nieprzewidywalno\u015bci losu.<\/p>\n

Represje stalinowskie i ukryta polsko\u015b\u0107
\n<\/strong>W czasach represji stalinowskich bycie Polakiem oznacza\u0142o zagro\u017cenie. Moja rodzina, aby przetrwa\u0107, musia\u0142a ukrywa\u0107 swoj\u0105 narodowo\u015b\u0107. Ukrai\u0144scy s\u0105siedzi dali im schronienie w piwnicy, ratuj\u0105c ich przed aresztowaniem. W paszportach wpisano „Ukrai\u0144cy”, ale w sercach nadal pozostali Polakami.<\/p>\n

Czas wojny i ofiara pradziadka Polikarpa<\/strong>
\nNie oszcz\u0119dzi\u0142a nas tak\u017ce wojna. M\u00f3j pradziadek Polikarp, syn Adama, odda\u0142 \u017cycie podczas walk o Dywin. Rodzina d\u0142ugo nie wiedzia\u0142a, gdzie spoczywa jego cia\u0142o, a\u017c siostra mojej prababci Antoniny, Gelena, postanowi\u0142a wyruszy\u0107 na pola walki. Samotnie szuka\u0142a jego zw\u0142ok w\u015br\u00f3d gruz\u00f3w i rozbitego sprz\u0119tu wojskowego. Odwaga i mi\u0142o\u015b\u0107 siostry pozwoli\u0142y przywie\u017a\u0107 Polikarpa do domu, gdzie pochowano go z nale\u017cyt\u0105 czci\u0105.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Przedwczesna \u015bmier\u0107 praprababci Teresy
\n<\/strong>Praprababcia Teresa, \u017cona Polikarpa, zmar\u0142a m\u0142odo, pozostawiaj\u0105c za sob\u0105 c\u00f3rk\u0119, moj\u0105 prababci\u0119 Antonin\u0119. Teresa by\u0142a siln\u0105 kobiet\u0105, kt\u00f3ra zbudowa\u0142a dom pe\u0142en ciep\u0142a i mi\u0142o\u015bci. Jej \u015bmier\u0107 by\u0142a kolejnym ciosem, kt\u00f3ry dotkn\u0105\u0142 nasz\u0105 rodzin\u0119, ale jej duch przetrwa\u0142 w sercach jej dzieci.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Dziedzictwo, kt\u00f3re przetrwa\u0142o<\/strong><\/p>\n

Moja prababcia Antonina by\u0142a opok\u0105 rodziny. Prze\u017cy\u0142a 96 lat, modl\u0105c si\u0119 codziennie po polsku. Powtarza\u0142a nam, \u017ce pami\u0119\u0107 o przodkach i mi\u0142o\u015b\u0107 do korzeni s\u0105 fundamentem, na kt\u00f3rym buduje si\u0119 \u017cycie. Dzi\u0119ki niej polsko\u015b\u0107 przetrwa\u0142a w naszej rodzinie, nawet w najci\u0119\u017cszych czasach.<\/p>\n

Dzi\u015b w Kijowie<\/strong><\/p>\n

Mam na imi\u0119 Dominika Adelina Jermak, mam 14 lat i mieszkam w Kijowie. Od dziecka jestem zaanga\u017cowana w \u017cycie naszej polskiej spo\u0142eczno\u015bci. Aktywnie bior\u0119 udzia\u0142 w\u00a0 wydarzeniach kulturalnych polskiej spo\u0142eczno\u015bci Kijowa, \u015bpiewam\u00a0 i ta\u0144cz\u0119 polskie ta\u0144ce i pie\u015bnie i ucz\u0119 si\u0119 j\u0119zyka moich przodk\u00f3w. Historia mojej rodziny to nie tylko opowie\u015b\u0107 o przesz\u0142o\u015bci \u2013 to tak\u017ce inspiracja do budowania przysz\u0142o\u015bci. Ka\u017cda z opowie\u015bci z rodzinnej skrzyni przypomina mi, jak wa\u017cne jest zachowanie tego, co najcenniejsze: wiary, tradycji i to\u017csamo\u015bci. To jest nasze dziedzictwo, nasz skarb, kt\u00f3ry przekazujemy dalej, mimo burz i przeciwno\u015bci losu.<\/p>\n

***<\/p>\n

Praca wyr\u00f3\u017cniona Dmytra Roszczupkina z Kamie\u0144ca-Podolskiego<\/em><\/strong><\/p>\n

Moja rodzinna historia<\/strong><\/p>\n

Nazywam si\u0119 Dmytro Roszczupkin i mieszkam z moj\u0105 rodzin\u0105 w Kamie\u0144cu Podolskim \u2014 miejscu, gdzie splataj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cne kultury, a wiele rodzin ma polskie korzenie. Moja rodzina jest jedn\u0105 z takich rodzin. O tym opowiedzia\u0142 mi m\u00f3j ojciec, Myko\u0142a, kt\u00f3ry przekaza\u0142 mi histori\u0119 naszej prababci Franciszki, pochodz\u0105cej z du\u017cej, szczerej rodziny katolickiej. Rodzice Franciszki, Stanis\u0142aw i Honorata Byczy\u0144scy, wychowali swoje o\u015bmioro dzieci (Boles\u0142awa, Kacpra, Franciszk\u0119, Juliana, Antoniego, Aleksandra, Mari\u0119 i Albin\u0119) w wierze katolickiej i polskich tradycjach. Ca\u0142a rodzina regularnie ucz\u0119szcza\u0142a do ko\u015bcio\u0142a, dzieci by\u0142y ochrzczone w Ormia\u0144skim Ko\u015bciele Katolickim w Kamie\u0144cu Podolskim. Pradziadkowie nauczyli swe dzieci modlitw w j\u0119zyku polskim i przekazali polskie tradycje i\u00a0 zwyczaje. Szczeg\u00f3lne miejsce we wspomnieniach mojej prababci zajmowa\u0142y obchody Bo\u017cego Narodzenia. Wigilia by\u0142a wype\u0142niona rodzinnym ciep\u0142em: przygotowywano 12 potraw, ozdabiano dom, \u015bpiewano kol\u0119dy, dzielono si\u0119 op\u0142atkiem i wybaczano sobie wzajemne urazy. Te tradycje zosta\u0142y przekazane kolejnym pokoleniom. To w\u0142a\u015bnie prababcia Franciszka nauczy\u0142a moich rodzic\u00f3w polskich modlitw oraz mi\u0142o\u015bci do polskiej kultury. Ojciec opowiada\u0142, \u017ce kiedy wraz z moj\u0105 mam\u0105 brali \u015blub w ko\u015bciele w 2003 roku, prababcia pob\u0142ogos\u0142awi\u0142a ich modlitw\u0105 po polsku: \u201eChwa\u0142a Ojcu i Synowi, i Duchowi \u015awi\u0119temu\u201d. Moja rodzina zachowa\u0142a w pami\u0119ci i podzieli\u0142a si\u0119 r\u00f3wnie\u017c ze mn\u0105 tragiczn\u0105 histori\u0105 brata \u017cony Kacpra, ksi\u0119dza Jana Bryduckiego, kt\u00f3ry s\u0142u\u017cy\u0142 w katedrze w Kamie\u0144cu Podolskim.<\/p>\n

W 1935 roku, decyzj\u0105 NKWD, zosta\u0142 skazany na pi\u0119\u0107 lat \u0142agr\u00f3w, a p\u00f3\u017aniej schwytany przez komsomolc\u00f3w, pobity i brutalnie zamordowany. Powieszono go za nogi na drzewie, kt\u00f3re oblano naft\u0105 i podpalono. Ta okropna historia jest dla mnie przyk\u0142adem wysokiej ceny, jak\u0105 moi przodkowie zap\u0142acili za swoj\u0105 polsk\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107
\ni przywi\u0105zanie do religii i tradycji.<\/p>\n

Dzi\u0119ki \u0142asce Boga i naszej prababci Franciszce moja rodzina zachowa\u0142a swoje polskie dziedzictwo. Czuj\u0119 dum\u0119 z moich przodk\u00f3w i pragnienie kontynuowania tej historii. Marz\u0119, aby lepiej opanowa\u0107 j\u0119zyk polski, zg\u0142\u0119bi\u0107 histori\u0119 i kultur\u0119 Polski, a tak\u017ce studiowa\u0107 w tym kraju. Moim celem jest przekazanie tej rodzinnej historii moim dzieciom, aby r\u00f3wnie\u017c by\u0142y dumne ze swoich korzeni.<\/p>\n

***<\/em><\/strong>\u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n

Praca wyr\u00f3\u017cniona Maksymiliana Shevchenki z Kij\u00f3wa<\/em><\/strong><\/p>\n

M\u00f3j pradziadek, Jan Kowalski, mieszka\u0142 niedaleko Krakowa, gdzie zajmowa\u0142 si\u0119 stolarstwem. Pewnego dnia stworzy\u0142 wyj\u0105tkowe dzie\u0142o \u2013 rze\u017abion\u0105 szkatu\u0142k\u0119, kt\u00f3r\u0105 przekaza\u0142 swojej c\u00f3rce jako rodzinny skarb. Szkatu\u0142ka sta\u0142a si\u0119 symbolem jedno\u015bci rodziny, poniewa\u017c ka\u017cde pokolenie dodawa\u0142o do niej swoje wspomnienia i historie. Szkatu\u0142ka zainspirowa\u0142a nas do piel\u0119gnowania rodzinnych warto\u015bci po przekazu Jana. Pradziadek Jan Kowalski jako symbol jedno\u015bci i tradycji przypomina, \u017ce nawet proste rzeczy mog\u0105 mie\u0107 g\u0142\u0119boki wp\u0142yw na \u017cycie przysz\u0142ych pokole\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Reporta\u017c konkursowy laureata Dominiki Adeliny Jermak, Kij\u00f3w Polska Sobotnia Szko\u0142a W ma\u0142ym domu na peryferiach Kijowa stoi stara drewniana skrzynia. Jej wn\u0119trze kryje rodzinne pami\u0105tki:…<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":9352,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[26],"tags":[],"class_list":["post-9351","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-przeczytaj"],"acf":[],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t