{"id":9356,"date":"2025-07-16T22:00:53","date_gmt":"2025-07-16T19:00:53","guid":{"rendered":"https:\/\/dk.com.ua\/?p=9356"},"modified":"2025-07-16T22:00:53","modified_gmt":"2025-07-16T19:00:53","slug":"historia-mojej-rodziny","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dk.com.ua\/home\/historia-mojej-rodziny\/","title":{"rendered":"Historia mojej rodziny"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Dziennik Kijowski kontynuuje publikacje artyku\u0142\u00f3w os\u00f3b wyr\u00f3\u017cnionych w Konkursie im. M. Rowickiego.<\/em>\u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n

Nazywam si\u0119 Aleksander Boltaniuk, mam 15 lat. Mieszkam w Ukrainie, na Podolu, w mie\u015bcie Kamieniec Podolski.<\/em><\/strong><\/p>\n

Historia Kamie\u0144ca to wielowiekowe zwi\u0105zki z Polsk\u0105 i tak wybitnymi postaciami jak kr\u00f3l Stanis\u0142aw August Poniatowski, J\u00f3zef Rolle, Micha\u0142 Wo\u0142odyjowski, Maurycy Gos\u0142awski i wielu innych.<\/p>\n

Jestem Polakiem i chc\u0119 opowiedzie\u0107 histori\u0119 mojej rodziny. Moja prababcia, Zahorodnia (Nazarko) Jadwiga urodzi\u0142a si\u0119 w 1920 roku, w Kamie\u0144cu Podolskim, w rodzinie ukrai\u0144sko-polskiej. Jej ojciec, a m\u00f3j prapradziadek, Iwan (Jan) Nazarko, by\u0142 urz\u0119dnikiem w armii Petlury. Natomiast moja praprababcia, Agnieszka Zaj\u0105czkowska by\u0142a Polk\u0105 i katoliczk\u0105. Rodzina ta ochrzci\u0142a c\u00f3rk\u0119 w ko\u015bciele dominika\u0144skim w Kamie\u0144cu Podolskim, o czym \u015bwiadcz\u0105 archiwalne dokumenty.<\/p>\n

W czasie wojny rosyjsko-polskiej (1919-1921) m\u00f3j prapradziadek Iwan walczy\u0142 na terenie Podola rami\u0119 w rami\u0119 z oddzia\u0142ami Pi\u0142sudskiego. Razem z Armi\u0105 Polsk\u0105 wojska Petlury wycofa\u0142y si\u0119 do Polski. Do 1922 r. Iwan przebywa\u0142 w Polsce, nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Francji i mieszka\u0142 tam do 1926 roku. Natomiast jego \u017cona z c\u00f3rk\u0105 Jadwig\u0105 mieszka\u0142y w Ukrainie, w Kamie\u0144cu Podolskim. M\u00f3j prapradziadek trzykrotnie odwiedza\u0142 ambasad\u0119 we Francji i prosi\u0142 o pozwolenie powrotu na Ukrain\u0119, do rodziny. Przez sze\u015b\u0107 d\u0142ugich lat moja prababcia nie widzia\u0142a ojca.<\/p>\n

Po jego powrocie \u017cycie w rodzinie si\u0119 poprawi\u0142o. Jadwiga posz\u0142a do szko\u0142y, ojciec dosta\u0142 prac\u0119, a matka zajmowa\u0142a si\u0119 domem. W rodzinie kultywowano polskie tradycje, potajemnie obchodzono \u015bwi\u0119ta katolickie (co by\u0142o zakazane przez w\u0142adze sowieckie) i czytano polskie ksi\u0105\u017cki. Moja prababcia uczy\u0142a si\u0119 w szkole medycznej. Jednak straszny 1937 rok wywr\u00f3ci\u0142 \u017cycie moich przodk\u00f3w do g\u00f3ry nogami. Iwan Nazarko zosta\u0142 aresztowany jako wr\u00f3g ludu i skazany na 10 lat \u0142agr\u00f3w. 6 sierpnia 1937 r. Jadwiga po raz ostatni widzia\u0142a si\u0119 z ojcem. W 1942 r. Iwan zgin\u0105\u0142 w obozie. Rodzin\u0119 mojej prababci czeka\u0142y ci\u0119\u017ckie pr\u00f3by. Po aresztowaniu ojca Jadwiga zosta\u0142a wydalona ze szko\u0142y, a ca\u0142\u0105 rodzin\u0119 wysiedlono poza Kamieniec Podolski jako wrog\u00f3w ludu. Dopiero w 1958 roku wycofano wszystkie zarzuty stawiane rodzinie Nazarko.<\/p>\n

Podczas II wojny \u015bwiatowej moja prababcia s\u0142u\u017cy\u0142a w wojsku. Prze\u017cy\u0142a. Otrzyma\u0142a odznaczenia i medale. M\u00f3j dziadek Wiktor urodzi\u0142 si\u0119 ju\u017c po wojnie. \u017bycie stopniowo si\u0119 poprawia\u0142o, ale rany psychiczne nie zosta\u0142y zagojone. Zawsze zadawa\u0142em sobie pytanie: \u201eJak moja prababcia mog\u0142a wytrzyma\u0107 te wszystkie pr\u00f3by losu\u201d? Silna wiara pomog\u0142a jej przetrwa\u0107 i nie za\u0142ama\u0107 si\u0119.<\/p>\n

Jadwiga nie mog\u0142a ochrzci\u0107 dzieci w ko\u015bciele, bo w\u0142adze sowieckie twierdzi\u0142y, \u017ce Boga nie ma. Ale modlitwa \u201eOjcze nasz\u201d zawsze brzmia\u0142a w naszej rodzinie. Mama opowiada\u0142a mi te\u017c, \u017ce co roku 25 grudnia przypada\u0142y urodziny mojej prababci Jadwigi, mimo \u017ce urodzi\u0142a si\u0119 2 grudnia. Opowiada\u0142a, \u017ce w tym dniu na stole zawsze sta\u0142y czyste talerze dla zmar\u0142ych. Jadwiga uczy\u0142a swoj\u0105 wnuczk\u0119, a moj\u0105 mam\u0119, odmawiania polskich modlitw: \u201eZdrowa\u015b Mario\u201d i \u201eOjcze nasz\u201d. A kiedy w naszym mie\u015bcie otwarto ko\u015bci\u00f3\u0142, moja prababcia przyprowadzi\u0142a tam moj\u0105 mam\u0119, aby j\u0105 ochrzczono.<\/p>\n

Dzi\u015b moja rodzina i ja jeste\u015bmy cz\u0142onkami Polskiego Towarzystwa w Kamie\u0144cu Podolskim. Ucz\u0119szczam do sobotnio-niedzielnej szko\u0142y j\u0119zyka polskiego przy naszym stowarzyszeniu . Poznaj\u0119 tam histori\u0119, kultur\u0119, j\u0119zyk i tradycje Polski. W ka\u017cd\u0105 niedziel\u0119 odwiedzamy nasz ko\u015bci\u00f3\u0142. Nasz dzieci\u0119cy zesp\u00f3\u0142 „Kwiat na kamieniu”, kt\u00f3rego jestem cz\u0142onkiem, tak\u017ce wsp\u00f3\u0142pracuje z polskim stowarzyszeniem. Wsp\u00f3lnie odpoczywamy, \u015bwi\u0119tujemy, \u015bpiewamy i \u0107wiczymy w grupie teatralnej Jestem Polakiem i jestem z tego dumny!<\/p>\n

***<\/p>\n

Dzie\u0144 dobry! Nazywam si\u0119 Aleksandra Stefa\u0144ska, jestem z Ukrainy, mieszkam w Kijowie, mam polskie korzenia ze strony taty.<\/em><\/strong><\/p>\n

Dziadek mojego taty, m\u00f3j pradziadek, by\u0142 Polakiem,\u00a0 chcia\u0142abym opowiedzie\u0107 o nim. Cho\u0107 i by\u0142 Polakiem, ale w ci\u0105gu swego \u017cycia wiele zrobi\u0142 dla Ukrainy. Jestem dumna z niego i chc\u0119, \u017ceby wi\u0119cej os\u00f3b si\u0119 o nim dowiedzia\u0142o.<\/p>\n

M\u00f3j pradziadek nazywa\u0142 si\u0119 Miros\u0142aw Stefanski. Urodzi\u0142 si\u0119 4 lutego 1930 roku w mie\u015bcie Iwano-Frankiwsk w polskiej rodzinie na terenie Ukrainy. Cho\u0107 jego rodzice byli czystej krwi Polakami, kocha\u0142 Ukrain\u0119 tak samo jak Polsk\u0119 i uwa\u017ca\u0142 oba kraje za swoje ojczyste.<\/p>\n

By\u0142 dobrym cz\u0142owiekiem. \u017by\u0142 d\u0142ugo i nie bezu\u017cytecznie. Urodzi\u0142 si\u0119 w czasach, gdy granice cz\u0119sto si\u0119 zmienia\u0142y, a jego \u015bcie\u017cka \u017cycia naznaczona by\u0142a trudnymi wydarzeniami historycznymi.<\/p>\n

Pradziadek Miros\u0142aw wychowywa\u0142 si\u0119 w atmosferze dw\u00f3ch kultur: ukrai\u0144skiej i polskiej. Jak dok\u0142adnie jego rodzice okazali si\u0119 na terytorium Ukrainy nie wiadomo. Ale moje rodzice maj\u0105 takie za\u0142o\u017cenia, \u017ce przenie\u015bli si\u0119 na Ukrain\u0119 w Zwi\u0105zku z pierwsz\u0105 wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105.<\/p>\n

Miros\u0142aw by\u0142 bardzo inteligentnym cz\u0142owiekiem i ni\u00f3s\u0142 swoj\u0105 m\u0105dro\u015b\u0107 przez ca\u0142e \u017cycie. Po \u015bmierci rodzic\u00f3w wychowywa\u0142 m\u0142odsz\u0105 dwunastoletni\u0105 siostr\u0119. Nie wiadomo, do kt\u00f3rej szko\u0142y chodzi\u0142, ale jego siostra uczy\u0142a si\u0119 w szkole, kt\u00f3ra zosta\u0142a zniszczona po uko\u0144czeniu jej studi\u00f3w. Ale najciekawszym jest to, \u017ce 10 lat p\u00f3\u017aniej pradziadek zbudowa\u0142 na miejscu zniszczonej szko\u0142y now\u0105 i zasadzi\u0142 tam drzewo na cz\u0119\u015b\u0107 swojej siostry. Niestety, zmar\u0142a ona w wieku 32 lat, ale w sercu pradziadka pozosta\u0142a do ko\u0144ca jego \u017cycia.<\/p>\n

Ale nie b\u0119dziemy m\u00f3wi\u0107 o smutnym. M\u00f3wi\u0142am, \u017ce nie wiadomo w kt\u00f3rej szkole uczy\u0142 si\u0119 Miros\u0142aw, ale wiem o tym, \u017ce studiowa\u0142 na Uniwersytecie Iwano-Frankowskim przez 4 lata, po czym rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w radzie wiejskiej, gdzie studiowa\u0142a jego siostra, we wsi Ba\u0142yntsi. W tych czasach uda\u0142o mu si\u0119 zbudowa\u0107 szko\u0142\u0119, o kt\u00f3rej m\u00f3wi\u0142am wcze\u015bniej, klub, m\u0142yn, fabryk\u0119 konserw, chlewnik i przedszkole, ale pozosta\u0142y tylko: szko\u0142a, klub i przedszkole. Wszystko inne zosta\u0142o zniszczone w czasach Zwi\u0105zku Radzieckiego (ZSRR). Wszystko by\u0142o dobrze. Ludzie go lubili i szanowali. Wie\u015b rozkwit\u0142a, wszystkim zacz\u0119\u0142o si\u0119 lepiej \u017cy\u0107. 10 lat przed \u015bmierci\u0105 przesta\u0142 chodzi\u0107, wi\u0119c nie m\u00f3g\u0142 dalej pracowa\u0107.<\/p>\n

Zmar\u0142 12 pa\u017adziernika 1997 roku we \u015bnie\u2026 Odby\u0142a si\u0119 wielka uroczysto\u015b\u0107 pogrzebowa, ludzie d\u0142ugo op\u0142akiwali jego \u015bmier\u0107. I nawet po tylu latach ludzie o nim pami\u0119taj\u0105. Pami\u0119taj\u0105 o nim dobrym s\u0142owem. Jego historia pokazuje, jak mo\u017cna z szacunkiem \u017cy\u0107 w\u015br\u00f3d innych ludzi i zostawi\u0107 po sobie \u015blad dla przysz\u0142ych pokole\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dziennik Kijowski kontynuuje publikacje artyku\u0142\u00f3w os\u00f3b wyr\u00f3\u017cnionych w Konkursie im. M. Rowickiego.\u00a0 Nazywam si\u0119 Aleksander Boltaniuk, mam 15 lat. Mieszkam w Ukrainie, na Podolu, w…<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":9357,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[26],"tags":[],"class_list":["post-9356","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-przeczytaj"],"acf":[],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t