{"id":9393,"date":"2025-08-08T15:03:05","date_gmt":"2025-08-08T12:03:05","guid":{"rendered":"https:\/\/dk.com.ua\/?p=9393"},"modified":"2026-05-02T10:08:05","modified_gmt":"2026-05-02T07:08:05","slug":"23-polskich-bohaterow-ukrainy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dk.com.ua\/home\/23-polskich-bohaterow-ukrainy\/","title":{"rendered":"23 polskich Bohater\u00f3w Ukrainy"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Na ogrodzeniu Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie zaprezentowano wystaw\u0119 banerow\u0105 pt.\u00a0\u201eBy\u0142em Polakiem \u2013 obywatelem Ukrainy\u201d<\/em>. Wystaw\u0119 stworzy\u0142o Centrum Kultury Polskiej i Dialogu Europejskiego w Iwano-Frankiwsku z inicjatywy Fundacji \u201eWolno\u015b\u0107 i Demokracja\u201d i przy wsparciu Konsulatu Generalnego RP we Lwowie.<\/p>\n

Ekspozycja opowiada o 23 obywatelach Ukrainy polskiego pochodzenia, kt\u00f3rzy zgin\u0119li za niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Ukrainy w trwaj\u0105cej rosyjsko-ukrai\u0144skiej wojnie. Ka\u017cdemu z bohater\u00f3w po\u015bwi\u0119cono osobny baner. Zdj\u0119cia dostarczy\u0142y rodziny poleg\u0142ych. Autorem tekst\u00f3w jest ukrai\u0144ski dziennikarz i podr\u00f3\u017cnik Dmytro Antoniuk, kt\u00f3ry wyrazi\u0142 wdzi\u0119czno\u015b\u0107 dziennikarce Monice Andruszewskiej \u201eza ogromn\u0105 pomoc w odnalezieniu naszych wsp\u00f3lnych bohater\u00f3w\u201d. Redaktorami tekst\u00f3w (w j\u0119zykach ukrai\u0144skim i polskim) s\u0105 Halina Wojnarska i Andrzej Leusz.<\/p>\n

Przedstawiamy biografie niekt\u00f3rych polskich bohater\u00f3w Ukrainy:<\/em><\/strong><\/p>\n

Witalij Jasi\u0144ski<\/strong>\u00a0urodzi\u0142 si\u0119 17 pa\u017adziernika 1985 roku w Horodku na Podolu. Rodzina Jasi\u0144skich zawsze pami\u0119ta\u0142a o swoich polskich korzeniach: w domu m\u00f3wiono po polsku, regularnie ucz\u0119szczano do ko\u015bcio\u0142a. Witalij uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 z polskim j\u0119zykiem nauczania, a nast\u0119pnie uzyska\u0142 zaw\u00f3d spawacza gazowo-elektrycznego. P\u00f3\u017aniej by\u0142 zwi\u0105zany z Ko\u015bcio\u0142em rzymskokatolickim: budowa\u0142 klasztor w Bieszczadach i odnawia\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Jana Chrzciciela w Pierwomajsku w obwodzie miko\u0142ajowskim. Po rozpocz\u0119ciu pe\u0142noskalowej inwazji rosyjskiej, Witalij i jego trzej bracia \u2013 Miros\u0142aw, Mychaj\u0142o i Walentyn \u2013 wst\u0105pili do wojska. Witalij bra\u0142 udzia\u0142 w wyzwoleniu Chersonia jesieni\u0105 2022 roku, walczy\u0142 r\u00f3wnie\u017c w obwodzie zaporoskim, a p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 przeniesiony na odcinek frontu pod So\u0142edarem na Donbasie. 12 grudnia 2022 roku, we wsi Jakowliwka, uda\u0142 si\u0119 na ewakuacj\u0119 rannych i poleg\u0142ych. Grupa natkn\u0119\u0142a si\u0119 na du\u017c\u0105 liczb\u0119 najemnik\u00f3w z grupy Wagnera. Aby umo\u017cliwi\u0107 towarzyszom odwr\u00f3t, Witalij zosta\u0142 sam, os\u0142aniaj\u0105c ich wycofanie. Walczy\u0142 do ostatniego naboju i zgin\u0105\u0142 w wyniku wybuchu granatu.<\/p>\n

Rodzina mog\u0142a zabra\u0107 cia\u0142o bohatera dopiero 5 marca 2023 roku. Matka Witalija, Maria Jasi\u0144ska, opowiedzia\u0142a, \u017ce jej syn nosi\u0142 naszywk\u0119 z flag\u0105 Polski i Ukrainy. Zosta\u0142 pochowany w rodzinnym Horodku, obw\u00f3d chmielnicki.<\/p>\n

Witalij Swinicki<\/strong>\u00a0urodzi\u0142 si\u0119 11 wrze\u015bnia 1977 roku w miejscowo\u015bci Wanino w Rosji, w rodzinie wojskowego. Ojciec, Kazimierz, by\u0142 Polakiem z pochodzenia. Ca\u0142a rodzina ucz\u0119szcza\u0142a do ko\u015bcio\u0142a rzymskokatolickiego i piel\u0119gnowa\u0142a dziedzictwo przodk\u00f3w. Witalij uko\u0144czy\u0142 studia we Lwowie. Bra\u0142 udzia\u0142 w Pomara\u0144czowej Rewolucji i Rewolucji Godno\u015bci. W 2014 roku, po rozpocz\u0119ciu rosyjskiej agresji, zg\u0142osi\u0142 si\u0119 na ochotnika do wojska. Po powrocie z frontu anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w \u017cycie spo\u0142eczno-polityczne. Gdy rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 pe\u0142noskalowa inwazja, ponownie zaci\u0105gn\u0105\u0142 si\u0119 do armii. Mimo ci\u0119\u017ckiego ranienia, po kr\u00f3tkim leczeniu wr\u00f3ci\u0142 na front, gdzie zgin\u0105\u0142 25 stycznia 2023 roku.<\/p>\n

Iwan Isyk<\/strong>\u00a0urodzi\u0142 si\u0119 20 stycznia 1984 roku w Drohobyczu. Jego matka, pani Olga, pochodzi\u0142a z polskiej rodziny Bry\u015b \u2013 co potwierdzaj\u0105 dokumenty. Bliscy krewni mieszkaj\u0105 w Sanoku, w Polsce. Babcia Olgi zosta\u0142a deportowana przez w\u0142adze sowieckie do Kazachstanu za dzia\u0142alno\u015b\u0107 religijn\u0105 i tam zmar\u0142a. Rodzina Isyk\u00f3w nale\u017cy do parafii rzymskokatolickiej w Drohobyczu. Z powodu stanu zdrowia Iwana nie przyj\u0119to do wojska, gdy pr\u00f3bowa\u0142 przej\u015b\u0107 komisj\u0119 wojskow\u0105. Mimo to, w lipcu 2014 roku wst\u0105pi\u0142 na ochotnika do 24. batalionu obrony terytorialnej \u201eAjdar\u201d. Ranny trafi\u0142 do niewoli. Zmar\u0142 w szpitalu po torturach.<\/p>\n

Wo\u0142odymyr Halecki<\/strong>\u00a0(pseudonim \u201eWarszawa\u201d) urodzi\u0142 si\u0119 31 pa\u017adziernika 1997 roku w polskiej rodzinie. Jego pradziadek zosta\u0142 rozstrzelany przez NKWD w 1937 roku za pochodzenie etniczne. Wo\u0142odymyr zosta\u0142 ochrzczony w Sanktuarium Matki Bo\u017cej Berdyczowskiej. Od dzieci\u0144stwa ucz\u0119szcza\u0142 do ko\u015bcio\u0142a, na katechezy i do polskiej szko\u0142y sobotniej. Je\u017adzi\u0142 na kolonie do Polski, gdzie mia\u0142 kontynuowa\u0107 nauk\u0119. Dosta\u0142 si\u0119 do Wy\u017cszej Szko\u0142y Rehabilitacji w Warszawie, gdzie uczy\u0142 si\u0119, jak ratowa\u0107 ludzkie \u017cycie. Wojn\u0119 rozpocz\u0105\u0142 1 maja 2022 roku, do\u0142\u0105czaj\u0105c do oddzia\u0142u specjalnego rozpoznawczo-dywersyjnego G\u0142\u00f3wnego Zarz\u0105du Wywiadu Ministerstwa Obrony Ukrainy \u201eKraken\u201d. Zgin\u0105\u0142 13 wrze\u015bnia 2022 roku po wyzwoleniu Ba\u0142akliji w obwodzie charkowskim. Po\u017cegnanie odby\u0142o si\u0119 18 wrze\u015bnia w Sanktuarium Matki Bo\u017cej Berdyczowskiej.<\/p>\n

Wadym Zabrocki<\/strong>\u00a0urodzi\u0142 si\u0119 17 czerwca 1979 roku w \u017bytomierzu w polskiej rodzinie katolickiej. Uko\u0144czy\u0142 Charkowski Instytut Wojsk Pancernych przy Politechnice Charkowskiej. 13 maja 2014 roku kolumna wojskowa, w kt\u00f3rej si\u0119 znajdowa\u0142, wpad\u0142a w zasadzk\u0119 \u2013 Wadym i pi\u0119ciu jego towarzyszy zgin\u0119\u0142o. Po\u017cegnanie odby\u0142o si\u0119 17 maja w ko\u015bciele \u015bw. Jana z Dukli w \u017bytomierzu. Po\u015bmiertnie awansowany na majora i odznaczony Orderem \u201eZa Odwag\u0119\u201d III klasy oraz medalem \u201eZa wyzwolenie S\u0142owia\u0144ska\u201d.<\/p>\n

Ihor Branowycki<\/strong>\u00a0\u2013 kijowianin polskiego pochodzenia, uczestniczy\u0142 w obronie lotniska w Doniecku. W nocy pom\u00f3g\u0142 wynie\u015b\u0107 rannych z terminalu. Nast\u0119pnego dnia dosta\u0142 si\u0119 do niewoli. Dobrowolnie poda\u0142 si\u0119 za karabiniarza, cho\u0107 nim nie by\u0142, by chroni\u0107 towarzyszy. Po torturach zosta\u0142 zastrzelony 21 stycznia 2015 roku przez rosyjskiego terroryst\u0119 Arsena Paw\u0142owa (\u201eMotorola\u201d).<\/p>\n

Andrij Wytwycki<\/strong>\u00a0urodzi\u0142 si\u0119 31 grudnia 1987 roku w Iwano-Frankiwsku, w rodzinie o polskich korzeniach. Ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y nr 17 z j\u0119zykiem polskim, a nast\u0119pnie przez pi\u0119\u0107 lat studiowa\u0142 w rzymskokatolickim seminarium duchownym we Lwowie, w Brzuchowicach. Pocz\u0105tkowo chcia\u0142 zosta\u0107 kap\u0142anem, jednak pod koniec nauki wybra\u0142 inn\u0105 drog\u0119 \u017cyciow\u0105 i opu\u015bci\u0142 seminarium. Bra\u0142 udzia\u0142 w Rewolucji Godno\u015bci. Zgin\u0105\u0142, broni\u0105c Ukrainy w miejscowo\u015bci Awdijiwka, w obwodzie donieckim. Po\u017cegnano go na kijowskim Majdanie, a nast\u0119pnie w iwanofrankiwskim ko\u015bciele Chrystusa Kr\u00f3la Wszech\u015bwiata, gdzie wcze\u015bniej s\u0142u\u017cy\u0142 jako ministrant. W kwietniu 2019 roku po\u015bmiertnie nadano mu tytu\u0142 \u201eHonorowego Obywatela Miasta Iwano-Frankiwska\u201d. Andrij pisa\u0142 wiersze po polsku i po ukrai\u0144sku \u2013 wszystkie o poszukiwaniu Boga i miejsca cz\u0142owieka w \u017cyciu.<\/p>\n

\"Jedyna<\/a>
Jedyna w\u015br\u00f3d 23 poleg\u0142ych bohater\u00f3w kobieta \u2013 Julia Pasternak<\/figcaption><\/figure>\n

Myko\u0142a Skakowski<\/strong>\u00a0urodzi\u0142 si\u0119 w 1983 roku w Zwiahlu, obw\u00f3d \u017cytomierski (historycznie Wo\u0142y\u0144). Dziadek, babcia i ojciec Myko\u0142y \u2013 Boles\u0142aw \u2013 byli pochodzenia polskiego. Sam Myko\u0142a nale\u017ca\u0142 do domowego Ko\u015bcio\u0142a rzymskokatolickiego i od najm\u0142odszych lat aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu parafialnym. Po rozpocz\u0119ciu pe\u0142noskalowej inwazji wst\u0105pi\u0142 do oddzia\u0142\u00f3w obrony terytorialnej, a w kwietniu 2022 roku zosta\u0142 zmobilizowany do Si\u0142 Zbrojnych Ukrainy. Zgin\u0105\u0142 17 czerwca 2023 roku. Po nabo\u017ce\u0144stwie \u017ca\u0142obnym w ko\u015bciele Chrystusa Kr\u00f3la Wszech\u015bwiata pochowano go w rodzinnym Zwiahlu.<\/p>\n

Anatolij Kowal<\/strong>\u00a0(pseudonim \u201eMnich\u201d) urodzi\u0142 si\u0119 3 pa\u017adziernika 1970 roku na Zachodnim Podolu, we wsi Ha\u0142uszy\u0144ce, obw\u00f3d tarnopolski, w katolickiej rodzinie polskiego pochodzenia. Wiara w Boga by\u0142a dla niego niezwykle wa\u017cna. W doros\u0142ym \u017cyciu sp\u0119dzi\u0142 kilka lat w klasztorze Zakonu Braci Mniejszych Kapucyn\u00f3w w Polsce. Cho\u0107 nie z\u0142o\u017cy\u0142 \u015blub\u00f3w zakonnych, zawsze by\u0142 ascetyczny i skromny. Nie za\u0142o\u017cy\u0142 rodziny. Po powrocie do domu pracowa\u0142 w przedszkolu, robi\u0142 zabawki i hu\u015btawki dla dzieci, by\u0142 bardzo lubiany przez personel. R\u00f3wnocze\u015bnie aktywnie dzia\u0142a\u0142 w parafii Narodzenia \u015bw. Jana Chrzciciela w Ha\u0142uszy\u0144cach. Gdy zim\u0105 2022 roku rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 pe\u0142noskalowa inwazja, Anatolij przebywa\u0142 w Polsce. Jego siostrzeniec (r\u00f3wnie\u017c Anatolij) chcia\u0142 i\u015b\u0107 na front, ale wujek poprosi\u0142, by poczeka\u0142 na jego powr\u00f3t \u2013 i poszli razem jako ochotnicy. S\u0142u\u017cyli w Donbasie. Gdy siostrzeniec zosta\u0142 ranny, \u201eMnich\u201d ni\u00f3s\u0142 go dwa kilometry pod ostrza\u0142em, ratuj\u0105c mu \u017cycie.<\/p>\n

W domu, podczas kr\u00f3tkiej przerwy na Wielkanoc, poprosi\u0142 bliskich, by w razie jego \u015bmierci na grobie zawiesili flagi Ukrainy i Polski. Zgin\u0105\u0142 23 maja 2023 roku pod Awdijiwk\u0105, trafiony w szyj\u0119 przez snajpera. Nabo\u017ce\u0144stwo pogrzebowe odby\u0142o si\u0119 w rodzinnym ko\u015bciele w Ha\u0142uszy\u0144cach, przewodniczy\u0142 mu metropolita lwowski abp Mieczys\u0142aw Mokrzycki, kt\u00f3ry powiedzia\u0142: \u201eProsz\u0119 o dar modlitwy dla Anatolija, bo jedyne, czego teraz potrzebuje, to modlitwa.\u201d Bohatera pochowano 27 maja 2023 roku na cmentarzu w Ha\u0142uszy\u0144cach \u2013 zgodnie z jego wol\u0105, na mogile zawieszono flagi Polski i Ukrainy.<\/p>\n

Wasyl Skrupski<\/strong>\u00a0urodzi\u0142 si\u0119 w obwodzie lwowskim w rodzinie o polskich korzeniach. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y ucz\u0119szcza\u0142 do Wy\u017cszego Zawodowego Liceum w Czerwonogradzie, a r\u00f3wnocze\u015bnie by\u0142 studentem przy klasztorze \u015bw. Miko\u0142aja w Krechowie. Od dzieci\u0144stwa s\u0142u\u017cy\u0142 jako ministrant w ko\u015bciele, do kt\u00f3rego po raz pierwszy zaprowadzi\u0142a go matka.<\/p>\n

Od wiosny 2015 roku do jesieni 2016 roku Wasyl Skrupski broni\u0142 Ojczyzny w obwodach \u0142uga\u0144skim i donieckim, uczestnicz\u0105c w operacji antyterrorystycznej. Otrzyma\u0142 liczne odznaczenia, m.in. \u201eZa obron\u0119 Mariupola\u201d, \u201eUczestnik ATO\u201d i inne.<\/p>\n

Po demobilizacji pracowa\u0142 w Polsce, jednak po wybuchu pe\u0142noskalowej inwazji Rosji na Ukrain\u0119 porzuci\u0142 prac\u0119 i od 4 marca 2022 roku s\u0142u\u017cy\u0142 w Si\u0142ach Zbrojnych Ukrainy. R\u00f3wnocze\u015bnie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z siostrami dominikankami z \u017b\u00f3\u0142kwi, pomagaj\u0105c ludno\u015bci cywilnej na Sumszczy\u017anie, za co otrzyma\u0142 honorowy dyplom od szefa administracji wojskowej obwodu sumskiego.<\/p>\n

Sier\u017cant Wasyl Skrupski<\/strong> zgin\u0105\u0142 od wrogiego strza\u0142u 29 lipca 2023 roku w pobli\u017cu wsi Robotyne w obwodzie zaporoskim, podczas ukrai\u0144skiej ofensywy. 3 sierpnia w \u017c\u00f3\u0142kiewskim kolegium \u015bw. Wawrzy\u0144ca odby\u0142a si\u0119 msza \u017ca\u0142obna, kt\u00f3rej przewodniczy\u0142 biskup senior diecezji charkowsko-zaporoskiej Marian Buczek. W ceremonii uczestniczyli wysocy rang\u0105 polscy dyplomaci, przedstawiciele w\u0142adz lokalnych oraz towarzysze broni poleg\u0142ego bohatera.<\/p>\n

To w\u0142a\u015bnie do tej \u015bwi\u0105tyni \u2013 gdzie spoczywa s\u0142ynny hetman Stanis\u0142aw \u017b\u00f3\u0142kiewski \u2013 Wasyl Skrupski przychodzi\u0142 na modlitw\u0119<\/p>\n

Wiaczes\u0142aw Musztak<\/strong>\u00a0urodzi\u0142 si\u0119 13 grudnia 1973 roku we wsi Tsykowa na Podolu, niedaleko Kamie\u0144ca Podolskiego. Dziadek ze strony matki \u2013 Jan Miarkowski \u2013 by\u0142 Polakiem, a babcia ze strony ojca \u2013 J\u00f3zefa Musztak \u2013 r\u00f3wnie\u017c Polk\u0105. Rodzice Iwan i Jadwiga zawarli \u015blub ko\u015bcielny w 1968 roku, w czasach ci\u0119\u017ckich prze\u015bladowa\u0144 katolik\u00f3w, w ko\u015bciele w Greczanach (obecnie dzielnica Chmielnickiego). Rodzina Musztak\u00f3w by\u0142a znan\u0105 i aktywn\u0105 katolick\u0105 rodzin\u0105 \u2013 wszyscy chodzili na msze do jedynego w okolicy czynnego ko\u015bcio\u0142a w Horodku. P\u00f3\u017aniej, gdy \u015bwi\u0105tyni\u0119 zwr\u00f3cono wiernym w Smotryczu (bli\u017cej Tsykowej), zostali tam parafianami. Na pocz\u0105tku lat 90. Wiaczes\u0142aw z ojcem Iwanem pomaga\u0142 budowa\u0107 nowy ko\u015bci\u00f3\u0142 w Sakhkamieniu.<\/p>\n

Wiaczes\u0142aw uko\u0144czy\u0142 studia rolnicze. W 1997 roku zawar\u0142 zwi\u0105zek ma\u0142\u017ce\u0144ski z Larys\u0105 w katedrze \u015bw. Piotra i Paw\u0142a w Kamie\u0144cu Podolskim. Mieli dwoje dzieci \u2013 c\u00f3rk\u0119 Tatian\u0119 i syna Miros\u0142awa, ochrzczonych r\u00f3wnie\u017c w tej \u015bwi\u0105tyni. Do wojska poszed\u0142 w lutym 2023 roku. 6 lipca, podczas ostrza\u0142u w okolicy wsi Petropawliwka niedaleko Kupia\u0144ska (obw\u00f3d charkowski), zgin\u0105\u0142 jako dow\u00f3dca plutonu strzeleckiego w randze starszego porucznika, wraz z trzema towarzyszami. Pochowany zosta\u0142 w rodzinnej Tsykowej. Jego syn Miros\u0142aw Musztak r\u00f3wnie\u017c broni dzi\u015b Ukrainy w szeregach armii.<\/p>\n

Jedyna w\u015br\u00f3d 23 poleg\u0142ych bohater\u00f3w kobieta \u2013 Julia Pasternak<\/strong>.\u00a0Urodzi\u0142a si\u0119 18 lipca 1982 roku w Kamience (obw\u00f3d czerkaski). Ze strony matki pochodzi\u0142a z polskiej rodziny Nowosieleckich. Przynale\u017cno\u015b\u0107 do narodu polskiego zosta\u0142a potwierdzona Kart\u0105 Polaka, wydan\u0105 w lutym 2022 roku. Julia by\u0142a cz\u0142onkini\u0105 Polskiego Centrum Kulturalnego im. Karola Szymanowskiego w Czerkasach.<\/p>\n

W 2001 roku uko\u0144czy\u0142a medyczne technikum w Krzemie\u0144czuku, pracowa\u0142a jako felczerka i piel\u0119gniarka w szpitalu w rodzinnej Kamience. Jesieni\u0105 2020 roku podpisa\u0142a kontrakt z Si\u0142ami Zbrojnymi Ukrainy jako m\u0142odszy sier\u017cant.<\/p>\n

Wed\u0142ug relacji jej towarzyszy, 23 kwietnia 2022 roku, podczas walk w wiosce Kozacza \u0141opa\u0144, kilka kilometr\u00f3w od rosyjskiej granicy w obwodzie charkowskim, Julia Pasternak czo\u0142ga\u0142a si\u0119, by wyci\u0105gn\u0105\u0107 spod ostrza\u0142u ci\u0119\u017cko rannego \u017co\u0142nierza. Mia\u0142a na sobie wyra\u017ane oznaczenia Czerwonego Krzy\u017ca. Mimo to, rosyjski snajper, \u0142ami\u0105c prawo wojenne, strzeli\u0142 jej w g\u0142ow\u0119. By\u0142a rozwiedziona, osieroci\u0142a dwoje dzieci: c\u00f3rk\u0119 Dari\u0119 (ur. 2004) i syna O\u0142eksija (ur. 2013).<\/p>\n

Polskie Centrum Kultury im. Karola Szymanowskiego wspiera rodzin\u0119 Julii, zbiera fundusze dla jej dzieci i rodzic\u00f3w. Wie\u015b\u0107 o \u015bmierci c\u00f3rki bardzo pogorszy\u0142a stan zdrowia jej rodzic\u00f3w. Jednak wci\u0105\u017c \u017cywi\u0105 nadziej\u0119, \u017ce Julia \u017cyje. Wioska Kozacza \u0141opa\u0144 zosta\u0142a wyzwolona we wrze\u015bniu 2022 roku, lecz cia\u0142a m\u0142odszego sier\u017canta Julii Pasternak nie odnaleziono. Jej nazwisko nie figuruje na listach poleg\u0142ych\u2026<\/p>\n

Anatol<\/strong> Zborowski<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na ogrodzeniu Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie zaprezentowano wystaw\u0119 banerow\u0105 pt.\u00a0\u201eBy\u0142em Polakiem \u2013 obywatelem Ukrainy\u201d. Wystaw\u0119 stworzy\u0142o Centrum Kultury Polskiej i Dialogu Europejskiego w Iwano-Frankiwsku…<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":9394,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[46],"tags":[],"class_list":["post-9393","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-archiwum-2025"],"acf":[],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t